หญ่สองข้างลูบไล้หลังของนางขึ้นลง เขาจูบนางซ ้าแล้วซ ้าเล่าจนริมฝีปากคล้ายจะร้อนระอุ พลันรถม้าก็หยุดลง“องครักษ์หู่ ถึงแล้วขอรับ!”ชายหนุ่มผละออกอย่างอ้อยอิ่ง เซี่ยเม่ยอ่อนระทวยเอียงกายอิงแอบอกอุ่น“เม่ยเอ๋อร์ถึงแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้าข้างในนะ”นางได้ยินเสียงเขาชัดเจนก็เงยหน้าขึ้น เมื่อสายตาหวานฉ ่าคู่นั้นใบหน้าที่แดงอยู่แล้วก็ขึ้นสีจัดปานหยดเลือด หู่ซิ่นสืออดใจไม่ไหวกดจมูกฝังบนพวงแก้มนางอีกที“องครักษ์หู่ ทะ ท่านพอได้แล้ว เจ้าคะ” เสียงของนางตะกุกตะกัก หู่ซิ่นสือหัวเราะหึๆ ในลำคอ“ข้าอยากจะอุ้มเจ้าเข้าหอคืนนี้ด้วยซ ้าไป” เขากระซิบริมหู “แต่รอให้พระราชโองการมาก่อนดีกว่า”ชายหนุ่มลงมารอข้างล่างยื่นมือให้นางเกาะลงองครักษ์ที่ขับรถม้าเห็นใบหน้าของนางแดงเรื่อก็พอจะเดาได้ว่าข้างในเกิดเหตุใดจึงก้มหน้าอมยิ้มด้วยเกรงหัวหน้าหู่จะเอาเรื่องหัวหน้ามือปราบเซี่ยนำเงินเก็บออกมาซื้อเรือนใหม่ในเมืองชิงหลิว แม้จะมิได้ใหญ่โตอย่างจวนเจ้าเมือง แต่ก็นับกว่ากว้างขวางน่าอยู่นัก ในรั้วรอบขอบชิดนั้นมีเรือนใหญ่ที่เขาอาศัยอยู่ชุนเหวินและและบุตรชายที่ให้คนไปรับกลับมาจากบ้านนอก เรือนขนาดกลางยกให้น้องสาวคือเซี่ยเม่ยกับสาวใช้ของนาง และยังมีเรือนเล็กสำหรับต้อนรับแขก ด้านหลังมีเรือนครัวและเก็บฟืน เซี่ยอวี่ซียังว่าจ้างสาวใช้อีกคนให้มาช่วยงานภรรยา และบ่าวทำงานหนักอีกคนสำหรับมาดูแลสวน ผ่าฟืนและต้มน ้าหู่ซิ่นสือเดินจูงมือว่าที่เจ้าส
