หยางจูลี่ อนุหยง และอนุเถา แหงนหน้าขึ้นมองศีรษะของคนในครอบครัวที่ถูกเสียบประจานไว้เป็นครั้งสุดท้าย พวกนางยังดีที่ได้รับความเมตตาจากเซี่ยอวี่ซีที่ได้ขอพระราชทานรถม้าให้พวกนางในการเดินทางไปยังชายแดนเขตเนรเทศ“พวกท่านนำเงินติดตัวนี้ไปด้วยเถิด” อดีตบุตรเขยล้วงเอาตั๋วแลกเงินร้อยตำลึงมอบให้กับอนุหยง“อย่างน้อยท่านก็เคยได้ชื่อว่าเป็นแม่ของภรรยาข้า”อนุหยงสะอึกสะอื้นกล่าวขอบอกขอบใจ “น่าเสียดายที่หยางเยียนไม่มีวาสนา นางไม่รู้ตัวว่าโชคดีเพียงใดที่ได้แต่งกับเจ้า”“ทุกอย่างสวรรค์กำหนด ท่านอย่าได้น้อยใจในโชคชะตา เมื่อพวกท่านไปถึงชายแดนทหารจะพาท่านไปพักยังบ้านเดิมของพวกข้าที่นั่นพอจะอยู่อาศัยได้สบายหน่อย” เซี่ยอวี่ซีส่งซองสีน ้าตาลให้กับหยางจูลี่“เจ้าจงดูแลท่านแม่เล็กทั้งสองของเจ้าให้ดีเถิดจูลี่ ข้าก็ช่วยได้เพียงเท่านี้”หยางจูลี่สายตาสลด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครอบครัวของนางช่างรวดเร็วจนน่าตื่นตะลึง ท่านพ่อที่เป็นถึงเจ้าเมืองกับพี่สาวคนโตถูกตัดหัวเสียบประจานบ้านเรือนและทรัพย์สินถูกริบไปสิ้น พวกนางได้รับอนุญาตให้เลือกทรัพย์สินติดตัวได้คนละหนึ่งหีบ ยังดีที่เสื้อผ้าเดิมยังได้รับการละเว้นให้นำติดตัวไปด้วยได้มิฉะนั้นนางคงต้องสวมชุดสาวใช้ เป็นเพราะเซี่ยอวี่ซีเป็นพยานสำคัญในคดีนี้ได้กราบทูลท่านอ๋องขอความเมตตาให้กับคนในครอบครัวที่มิได้เกี่ยวข้อง โทษเนรเทศนั้นผ่อนผันมิได้ ทำได้เพียงให้ความอนุเคราะห์บางอย่างเพ
