ิ่มเติมเท่านั้น“แต่นี้ ข้าคงต้องใช้ชีวิตระวังให้มาก”“การใช้ชีวิตที่ชายแดนลำบากนัก เจ้าค่อยๆเรียนรู้ไปก็แล้วกัน” เซี่ยอวี่ซีกับเซี่ยเม่ยสองพี่น้องที่เคยใช้ชีวิตในวัยเด็กอยู่ชายแดนรู้รสชาติความยากลำบากนั้นดี บ้านที่พวกเขาเคยอาศัยยังอยู่ แม้จะเก่าไปนิดแต่สตรีทั้งสามที่มีบ่าวไพร่ยอมติดตามไปด้วยอีกสี่คนคงไม่ลำบากมากนักเพราะพวกนางก็พอมีฝีมือเย็บปัก อาจจะพอหารายได้เลี้ยงชีวิตได้บ้าง“ท่านพี่ล้วนก่อภัยจึงได้รับผลเช่นนี้ ข้าไม่คิดจะโทษผู้ใด?” อนุหยงมองเซี่ยอวี่ซีด้วยความเข้าใจ เขายอมแฝงกายมาใกล้ชิดและยอมแต่งกับบุตรสาวนางเพื่อแก้แค้นที่ท่านพี่ของนางเคยทำให้ครอบครัวของเขากลายเป็นขุนนางทุจริตถูกเนรเทศนับสิบปี หากหยางลู่มิได้กระทำผิดซ ้าย่อมไม่เกิดภัยเช่นนี้ แต่จะทำอย่างไรได้? คนเคยชินเช่นใดย่อมทำไปเช่นนั้น ยามผลลัพธ์ยังไม่ปรากฎท่านพี่ของนางยังคงระเริงในอำนาจวาสนามิได้หวาดกลัวสิ่งใด“เดินทางกันเถิดอนุหยง หนทางอีกยาวไกลนัก”อนุเถาทำใจได้อย่างรวดเร็ว แม้นางจะโศกเศร้ากับโชคชะตา แต่อย่างน้อยนางกับบุตรสาวยังมีชีวิตอยู่นางรู้สึกดีใจที่หยางจูลี่ยังไม่ถลำลึกอย่างเช่นหยางเยียนเซี่ยอวี่ซีเดินกลับมาหาน้องสาวที่ยืนรออยู่ด้านในประตูเมือง“เจ้าได้เวลาออกจากหอซิงเยว่แล้ว”“เจ้าค่ะ พี่จะให้ข้าเดินทางกลับบ้านเลยหรือไม่?”มือปราบเซี่ยผงะเล็กน้อย “เจ้าจะไปได้อย่างไรกัน? ท่านอ๋องเก้ากับพราชายาสั่งให้เจ้าเข้าเฝ้าวันพรุ่ง
