วไปเจ้าเมืองหยางก็ถวายฎีกาเข้ไปในเมืองหลวงหวังแต่งตั้งคนของตนเองเข้ามาเป็นตุลาการแทน ทว่ายังมิได้รับการวินิจฉัยฎีฏาดังกล่าว กลับได้พบกับท่านอ๋องเก้าเสียก่อนเมื่อท่านอ๋องประทับที่โต๊ะตุลาการแล้วก็เบิกตัวครอบครัวเจ้าเมืองหยางออกมา เมื่อถูกองครักษาลากตัวออกจากคุกใต้ดิน หยางลู่ก็เอาแต่ตะโกนร้องขอความเป็นธรรมเหมือนดังขามา ท่านอ๋องเก้าปรามเขาด้วยสายตาดุดัน หยางลู่ก็คล้ายจะเข่าอ่อน“หยางลู่ หากเปิ่นหวางหนวกหูจะประหารเจ้าเสียก่อนแล้วค่อยสอบสวนดีหรือไม่?” น ้าเสียงห้าวหาญกังวานนั้นทำให้หยางลู่ถึงกับเข่าอ่อน“พระอาญามิพ้นเกล้า หม่อมฉันจะหุบปากแล้วพะยะค่ะ”“ดี!” ท่านอ๋องเก้าหันไปทางคนในครอบครัวของเจ้าเมืองหยาง “บัดนี้ครอบครัวของเจ้าล้วนอยู่ที่นี่กันพร้อมหน้าทั้งเผิงฮูหยิน อนุหยง อนุเถา บุตรเขยและบุตรสาวทั้งสอง รวมทั้งสาวใช้คนสนิท อ้อ! ยังขาดคนสำคัญอีก”ฟ่านหลี่เจี๋ยลุกขึ้นประสานมือคารวะ “หม่อมฉันไปจับกุมพวกเขามาแล้ว พะยค่ะ” ใต้เท้าฟ่านหันไปเบิกตัวผู้ถูกกล่าวหาเพิ่มเติม “เบิกตัวครอบครัวรองเจ้าเมือง และเสมียนถัง”รองเจ้าเมืองฉูเดินคอตกเข้ามาพร้อมติงฮูหยินผู้เป็นภรรยา เมื่อเห็นคนในครอบครัวเจ้าเมืองหยางล้วนคุกเข่าอยู่พื้นก็ดวงตาเบิกโพลง “หยะ หยางลู่ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?”หยางลู่ได้ยินรองเจ้าเมืองฉูรองทักเช่นนั้นก็หันมาส่ายหน้าช้าๆ ยามนี้เขายังจับต้นชนปลายไม่ถูกเสมียนถังตัวสั่นงันงกถลาเข้ามาใกล้“ท่านเจ
