เผิงฮูหยินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่วันนี้นางได้รับเทียบเชิญจากเจียงฮูหยิน ภรรยาของซุนก้านลู่คหบดีผู้ร ่ารวยที่สุดในเมืองชิงหลิว แม้หลายครั้งซุนก้านลู่ผู้นี้ก็แสดงตัวเป็นคนใจบุญออกหน้าออกตากว่าเจ้าเมืองหยางไปบ้าง แต่ก็ไว้ไมตรีกับนางอยู่ไม่น้อย เจียงฮูหยินมักจะส่งผ้าแพรพับสวยๆ มาให้นางในยามที่รู้ว่าเจ้าเมืองหยางไม่พอใจสามี ทำให้นางต้องออกหน้าแก้ต่างให้คหบดีตระกูลซุนอยู่บ่อยๆ แพรพรรณงดงามที่นางมีใส่ล้วนเป็นเพราะเจียงฮูหยินผู้นี้ทำให้นางเป็นที่อิจฉาของสตรีทั่วชิงหลิวรถม้าคันใหญ่ของจวนเจ้าเมืองหยางจอดหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลซุน เจียงฮูหยินออกมายืนยิ้มรอต้อนรับ เผิงฮูหยินลงจากรถม้าด้วยยิ้มพึงพอใจ“ลำบากเจียงฮูหยินต้องออกมาต้อนรับข้า”“มิได้ๆ ข้ายินดีมารอรับฮูหยินเอง วันนี้เตรียมชาเลิศรสจากแคว้นเว่ยและขนมจากเมืองหลวงอยากให้ฮูหยินได้ชิมเจ้าค่ะ”เผิงฮูหยินยิ้มหวานกว่าเดิม นางรู้ว่าขากลับต้องได้ของดีๆ ติดไม้ติดมือเอาไปประจบประแจงท่านพี่หลังจากน ้าท่วมโคลนถล่มคหบดีซุนออกหน้าตั้งโรงทานแจกข้าวต้มนานนับเดือนผู้คนทั่วชิงหลิวล้วนชื่นชมเขา นั่นทำให้เจ้าเมืองหยางเสียหน้า คราวนี้คหบดีซุนคงจะให้เจียงฮูหยินมาแก้ไขความหงุดหงิดใจของสามีนางกระมัง?เจียงฮูหยินเดินนำทางภรรยาของเจ้าเมืองชิงหลิวเข้าไปในเรือนด้านใน“เอ๊ะ! เราไม่ได้นั่งจิบชาคุยกันที่สวนอีกหรือ?”“ปัดโธ่! ท่านมาทีไรข้าก็เอาแต่ชวนท่านไปนั่งสวนคราวนี้ข้าเตรียมของด
