ีที่ท่านต้องถูกใจเอาไว้ให้ชมจึงอยากให้ท่านไปในห้องเล็กกับข้า แต่ว่า….” สายตาของเจียงฮูหยินเลยไปด้านหลัง เผิงฮูหยินจึงเข้าใจได้ในทันทีว่าเจียงฮูหยินไม่ต้องการให้สาวใช้ประจำตัวของนางตามเข้าไปด้วย เจียงฮูหยินเคยกล่าวว่าหากจะให้สิ่งใดก็ไม่ต้องการให้มีผู้รู้เห็น ‘กำแพงมีหู ประตูมีช่อง’ นางเคยเอ่ยไว้เช่นนั้น“เสี่ยวเชี่ยน เจ้ารออยู่ข้างนอกก่อน ข้ามีธุระสำคัญจะคุยกับเจียงฮูหยิน”“เจ้าค่ะ”เผิงฮูหยินหูผึ่งตั้งแต่ได้ยินคำว่า ‘ของดี’ แล้วภรรยาคหบดีซุนกล่าวเช่นนี้น่าจะเตรียมของมีค่าไว้ให้นางเลือกสรรเป็นแน่ นางกระหยิ่มยิ้มย่อง นี่ช่างเป็นโอกาสดีเสียนี่กระไร! ได้ข่าวว่าเจียงฮูหยินสะสมเครื่องประดับของร้านเพี้ยวเลี่ยงไว้มากมายนัก บางทีนางอาจจะขอปิ่นสูงค่าสักอันเอาไว้ปักอวดฮูหยินขุนนางผู้น้อยให้น ้าลายหกกันเจียงฮูหยินเร่งฝีเท้าจนผิดปกติเมื่อเข้าใกล้เรือนด้านหลัง ทว่าเผิงฮูหยินเองก็ไม่ปล่อยให้นางทิ้งช่วงได้นาน “พวกเจ้าไปเอากล่องดอกไม้แดงสองกล่องนั่นมา” เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้นางก็หันไปสั่งสาวใช้สองคนที่เดินตามหลังกล่องสีน ้าตาลมีดอกไม้สีแดงประดับลวดลายแปลกตาถูกวางเรียงไว้ตรงหน้า สาวใช้เปิดฝาออกให้เผิงฮูหยินได้ชื่นชมความงามของเครื่องประดับที่ตกแต่งด้วยอัญมณีหายาก“โอว!….เจียงฮูหยิน สมแล้วที่ท่านเป็นคหบดีของชิงหลิว ของมีค่ามากมายเหล่านี้ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”ดวงตาก็นางจับจ้องไปยังปิ่นปักผมหลากแบบหลายสีที่วางเ
