รียงรายอยู่ในถาดแรก จากนั้นก็หันมาดูถาดที่สองที่มีกำไลสารพัดแบบล้วนฝีมือประณีต“ท่านชอบหรือไม่?” เจียงฮูหยินยิ้มอ่อนหวาน“สตรีใดเล่ามิชมชอบเครื่องประดับสวยงาม?” เผิงฮูหยินก้มหน้าลงชื่นชมความงามของสิ่งของตรงหน้าโดยมิได้ระแวดระวัง ทันใดนั้นก็มีมือโปะผ้ารมผงนิทรายื่นมาปิดใบหน้านางโดยเร็ว ร่างของนางจึงผล็อยลงในทันใด“ลากนางไปบนเตียง!” สาวใช้ทั้งสองรีบอุ้มเผิงฮูหยินขึ้นตามคำสั่ง “พวกเจ้าไปเฝ้าด้านหน้าเอาไว้ให้ดีอย่าให้ผู้ใดเข้ามาในห้องนี้เป็นอันขาด”“เจ้าค่ะ”ครั้นสาวใช้ทั้งสองออกไปแล้ว ร่างแน่งน้อยของสตรีที่ซ่อนอยู่หลังฉากก็เดินออกมา “ขอบคุณเจียงฮูหยินที่ช่วยเหลือ”“ด้วยความยินดีเพคะพราชายา”หงซือซือเดินไปดูใบหน้าของสตรีที่นอนราบอยู่บนพื้นเตียง นางหิ้วกล่องเล็กๆ ที่ติดมือมาด้วยขึ้นวางข้างร่างนั้น “ท่านไปรอข้างนอกก่อน ข้าขอเวลาสักครู่”ไม่ถึงเค่อหงซือซือภายใต้ใบหน้าของเผิงฮูหยินก็ลอกคราบนางเรียบร้อย เจียงฮูหยินที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเมื่อเห็นสตรีที่ใบหน้าเหมือนกันถึงสองคนก็ถึงกับตบอก“พราชายา หากท่านไม่บอกเอาไว้ก่อนหม่อมฉันคงตกใจตายไปแล้ว”“เพราะข้ารู้ว่าท่านเป็นคนไว้ใจได้ เรื่องนี้จึงต้องให้ท่านช่วย”“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” เจียงฮูหยินอยู่กับการรักษาความลับมาทั้งชีวิต“ข้าจะกลับมาก่อนตะวันตกดิน ยาที่รมนางนั้นจะทำให้นางหลับอีกยาวฝากท่านดูแลนางให้ดี เรายังต้องใช้งานนางอีก”“เพคะ”เผิงฮูหยินนั่งรถม้ากลับ
