จวนพร้อมด้วยปิ่นปักผมอันใหม่และกล่องขนมที่ได้เป็นของฝากจากเมืองหลวงเมื่อกลับถึงจวนเจ้าเมือง นางสอบถามพ่อบ้านได้ความว่าเจ้าเมืองหยางเพิ่งคุยกับขุนนางศาลาว่าการเสร็จนั่งอยู่ห้องโถงก็ยิ้มเย็น รีบหันไปสั่งเสี่ยวเชี่ยน“เจ้าต้มชาที่ได้มาใหม่และก็เตรียมขนมไปให้ข้าที่ห้องโถงด้วย” นางเดินลิ่วตรงไปยังร่างอ้วนใหญ่ที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อยู่เพียงลำพัง“ท่านพี่ วันนี้ข้าได้ชาดีจากแคว้นเว่ยกับขนมร้านดังในเมืองหลวงมาให้ท่าน ชิมด้วย ท่านเหนื่อยหรือไม่?” ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสผิดปกติของภรรยาทำให้เจ้าเมือง หยางที่นั่งเอนหลังหลับตาลืมตาขึ้นมอง“ข้าปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว อวี่ซีเพิ่งให้คนมาบอกว่ามีเรื่องวุ่นวายที่หมู่บ้านผู้ประสบภัย”“มีอะไรหรือท่านพี่? เมื่อวานเยียนเอ๋อร์กับอวี่ซีไปแจกข้าวต้มก็ยังดีๆ อยู่มิใช่หรือ?”“ดีกับผีเจ้าน่ะสิ! พวกชาวบ้านมาโวยวายว่าข้าวต้มเมื่อวานนี้ทำให้มีคนปวดท้องกันครึ่งหมู่บ้าน นี่ก็ร ่าร้องให้ข้าไปจ้างหมอมาดูแลห้าคน หากพวกมันตายไปเลยเหมือนคราวที่แล้วจะง่ายเสียกว่า” เสียงเอ็ดตะโรของเจ้าเมืองหยางทำให้หยางเยียนที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงถึงกับชะงัก“พวกมันแค่ปวดท้องหรือเจ้าคะ?” ใบหน้าของหยางเยียนซีดลงเล็กน้อย“เมื่อเช้าข้าต้องให้คนไปตามหมอจากสามตำบลมาคอยตรวจพวกเขา หมดค่ารักษามิใช่น้อย นี่คงต้องหักออกจากค่าดูแลในบัญชีของอวี่ซี”“ไม่มีคนตายหรือท่านพ่อ?”“ไม่มี” เจ้าเมืองหยางส่ายศีรษะ “ค่ารั
