่บ้านนั้นแล้วนะ” จูจิ้นติ้งสีหน้าเป็นกังวลเส้นทางที่พวกเขาขับรถม้ามานี่ไม่ไกลจากตำบลที่เพิ่งจากมานัก“เอาเถิดข้ามีวิธี” เห็นหู่ซิ่นสือบอกเช่นนั้นองครักษ์จูก็ค่อยผ่อนลมหายใจออกมา ทว่าเสียงครวญครางเร่าร้อนของคนทั้งสองแม้จะไม่ชัดเจนนักแต่ก็ดังมาเป็นระลอกรบกวนจิตใจ จูจิ้นติ้งที่เคยเห็นหนังสือประโลมโลกในห้องหู่ซิ่นสือถึงกับสายตาว่อกแว่ก จังหวะการขยับของคนในรถม้าทำเอาสมาธิของบุรุษทั้งสองระส ่าระสายผู้หนึ่งเคยมีประสบการณ์มาแล้วถึงกับต้องกดข่มอารมณ์ไว้ ส่วนอีกคนที่อ่านเพียงจากตัวหนังสือและเห็นจากภาพวาดรู้สึกตื่นเต้นจนเหงื่อไหลย้อย จูจิ้นติ้งเกร็งปลายนิ้วจิกลงเมื่อรู้สึกถึงทั้งแรงกระทำและเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากข้างในนึกถึงวันที่เดินทางมาแล้วก็อดตาเหลือกขึ้นเล็กน้อยมิได้ ‘เจ้าซิ่นสือตัวดี รู้เรื่องนี้มาตลอดแต่ไม่ยอมบอกข้า มิน่า! ถึงได้ทำหน้าเลิ่กลั่ก’เมื่อใกล้จะถึงปากทางเข้าหมู่บ้านผู้ประสบภัย หู่ซิ่นสือก็เลี้ยวรถม้าไปอีกทางหนึ่งที่เขาเคยมาสำรวจก่อนหน้านี้แล้วว่าสามารถวนกลับมายังหมู่บ้านนี้ได้ จูจิ้นติ้งมองเห็นเส้นทางแล้วอ้าปากค้างชั่วครู่แต่มิได้ร้องทัดทาน เขาเริ่มรู้แล้วว่าหู่ซิ่นสือทำเพราะเหตุใด จนผ่านหนึ่งเค่อเสียงด้านในก็เริ่มเงียบลงคนข้างในลดแรงเคลื่อนไหวสองสามีภรรยาผลัดกันเช็ดเหงื่อและคราบเปียกชื้นให้กันอย่างหวานชื่น เสียงหัวร่อต่อกระซิกดังออกมาพอให้ได้ยิน หู่ซิ่นสือเห็นว่าตะวันเพิ่งจะ
