คล้อยต ่าจึงมิได้ขับรถม้าเร็วนัก หมิงเฟยหลงอมยิ้มเมื่อเห็นภรรยาจูบแก้มเขาซ ้าๆ“ข้าโกรธจนหน้าเขียว เจ้ายังมีหน้าพอใจอีก”“ข้าก็ยอมให้ท่านระบายความโทสะแล้วอย่างไรเล่า? ดูสิเลอะเทอะไปหมดแล้ว” นางนั่งมองเขาเช็ดเนื้อตัวและต้นขาให้จนสะอาดอย่างพอใจ ก่อนจะกราชับเสื้อผ้าตนเองให้อยู่ในสภาพปกติ แล้วหันไปเช็ดหน้าอกและส่วนล่างของสามีแล้วช่วยเขาสวมเสื้อผ้า“ข้าอยากรังแกเจ้าต่อนัก” เขาช้อนนางขึ้นมานั่งตักอีกครั้งนางอมยิ้มยื่นหน้ามายั่วเย้า “เอาไว้คืนนี้เถิดเจ้าค่ะ ใกล้จะถึงหมู่บ้านแล้ว ท่านพี่ปล่อยข้าลงหวีผมใหม่เถิด ท่านยีหัวข้าจะเละแล้ว”หมิงเฟยหลงกลั้วหัวเราะ “ข้าจะทำผมให้เจ้าเอง”เขาจึงยอมปล่อยให้นางนั่งข้างๆ ยื่นหวีมาให้แล้วหันหลัง ชายหนุ่มปล่อยผมที่รุ่ยของนางลงทั้งหมดก่อนจะหวีให้ใหม่แล้วมวยผมขึ้นให้เป็นทรงเดิมของนาง“จวนจะถึงแล้วขอรับเถ้าแก่” จูจิ้นติ้งร้องเตือนขึ้นเมื่อเห็นหู่ซิ่นสือพยักหน้าให้ หงซือซือที่ทำผมเรียบร้อยแล้วก็หยิบหน้ากากขึ้นมาประกบแล้วรีดขอบให้เรียบทั้งของตนและของสามี“ซือซือ พวกเราเปิดโปงเขาเองไม่ได้ เข้าไปแล้วเราต้องหาผู้นำของพวกเขาแล้วให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้เอง”“เพราะเหตุใดเจ้าคะ?”“หากเจ้ากับข้ากลายเป็นเป้าในคราวนี้ หลักฐานอื่นของเรายังไม่พร้อมเกรงจะเสียงานใหญ่ ปล่อยให้ผู้อื่นแสดงตัวไปก่อนเถิด เรายังรวบรวมพยานเพื่อเอาผิดเจ้าเมืองหยางอีก หากคิดจะตีงูก็จงตีให้มันตายมิฉะนั้นมันจะแ
