้ว รีบให้เขากินยานี่เถิด กินไปสองถ้วยก็จะหายปวดเองแต่ถ้าปล่อยไว้ช้ากว่านี้กระเพาะเขาทะลุแน่”นางมองใบหน้าของหงซือซือสลับกับไหใบนั้นอย่างลังเล ขณะเดียวกันเสียงร้องของลูกชายก็เริ่มดังขึ้นๆ “ท่านแม่ ข้าปวดท้อง! ปวดมาก!” เสียงร้องคร ่าครวญของลูกชายบีบรัดใจของนางยิ่งนักชายทั้งสามที่มุงดูอยู่ด้วยก็สิ้นปัญญาจะช่วยแก้ไข ในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีหมอสักคน หากจะไปตามหมอก็ต้องเข้าไปในตำบลในยามยากเช่นนี้ แม้แต่อาหารจะตกถึงท้องยังว่ายากอย่าว่าไปถึงเรื่องหาหมอมารักษาเลย“เชื่อนางเถอะ อย่างน้อยหากนางพูดจริงลูกชายเจ้าก็ยังมีทางรอด”“ได้! ท่านเทยาให้ข้าเถิด ข้าจะได้ป้อนเสี่ยวเหยา”
