ต้โคลนหมดแล้วยากจะเพาะปลูก สิ่งใดได้ หมิงเฟยหลงให้องครักษ์หลายคนปลอมเป็นผู้ประภัยไปสืบว่าผู้ใดพร้อมจะออกไปทำมาหากินแล้ว ในยามคนเหล่านั้นออกเดินทางเขาจะไปดักเพื่อมอบเงินให้ไปตั้งเนื้อตั้งตัว ไม่นานนักเงินที่หงซือซือขายผ้าบรรณาการเหล่านั้นได้จึงค่อยๆ หร่อยหรอลงไป“ท่านลุงๆ ช่วยลูกข้าด้วย เขาปวดท้องมาก” หญิงสาวผู้หนึ่งอุ้มลูกชายวัยสามขวบวิ่งกระหืดกระหอบมายังกลุ่มบุรุษวัยกลางคนที่นั่งจับกุมคุยกันอยู่“ลูกเจ้าไปทำอะไรมาถึงได้ปวดท้อง?”“วันนี้หลังจากกินข้าวแล้วเขาก็นอนทั้งวัน ตื่นมาตอนบ่ายข้าก็พาไปตักน ้าที่ท้ายหมู่บ้าน ตอนเดินกลับมาก็เอาแต่บ่นว่าปวดท้อง ตอนนี้ลงไปนอนกลิ้งแล้วเจ้าค่ะ”หงซือซือกับหมิงเฟยหลงที่ยืนไม่ไกลนักได้ยินพอดีก็รีบเดินเข้าไปหานาง“ลูกเจ้าอยู่ที่ใด?”แม่นางผู้นั้นหันมามองผู้มาใหม่เมื่อเห็นแววตาของคนถามดูจริงใจคล้ายอยากจะช่วยเหลือจึงชี้ไปทางเพิงพักของนาง “นอนอยู่ในนั้น”คนทั้งหมดรีบเดินตามนางไปยังเพิงพักเห็นเด็กชายกำลังนอนปวดท้องร้องครวญครางอยู่ “ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย! ข้าปวดท้อง!”“เมื่อเช้า ลูกชายเจ้าได้กินข้าวต้มหม้อสุดท้ายที่เขาตักแจกหรือไม่?”นางทำหน้าประหลาดใจ “ท่านรู้ได้อย่างไร?”สตรีงดงามในอาภรณ์ที่แตกต่างจากชาวบ้านหันไปสั่งชายที่ยืนถือดาบอยู่ใกล้ๆ “เจ้าไปเอายามาหนึ่งไห”เมื่อชายผู้นั้นกลับมาพร้อมไหสีน ้าตาลเข้ม หงซือซือก็หันไปบอกกับแม่ของเด็ก “ลูกชายเจ้าคงโดนยาพิษเข้าให้แล
