เจ้าคะ ข้าวสุกแล้วสามหม้อ จะให้ยกไปตักแจกเลยหรือไม่?”“รีบแจกก็ดีเหมือนกัน บ่ายนี้ข้ามีนัดกับท่านแม่เข้าไปเลือกผ้าตัดชุดอีก” นางมองไปรอบๆ เพิงที่ทำเป็นห้องครัวชั่วคราวแห่งนี้ด้วยความรำคาญ “เมื่อไหร่คนพวกนี้จะหมดไปเสียที ข้าเบื่อที่ต้องออกมาดูแลที่นี่แล้ว”สาวใช้ที่สูงอายุมากแล้วแสยะยิ้ม “อีกไม่นานหรอกเจ้าค่ะ”“หม้อสุดท้ายน่ะ เจ้ารีบจัดการเร็วเข้า” หยางเยียนตวัดสายตามาทางหม้อที่หญิงสาวชาวบ้านหน้าตาเซ่อซ่าผู้หนึ่งกำลังคนอยู่“เจ้าออกไปได้แล้ว” สาวใช้หน้าเชิดหันมาสั่ง“ข้าหรือ?” หญิงเซ่อผู้นั้นชี้นิ้วเข้าหาตนเอง“เจ้านั่นล่ะ ออกไปได้แล้ว”หงซือซือในร่างสาวชาวบ้านทำทีเงอะงะเดินออกไป เมื่อพ้นประตูก็หลบไปด้านหลังห้องครัวแนบตาคอยสังเกต สาวใช้ผู้นั้นควักเอาห่อกระดาษเล็กๆออกมาแล้วโรยผงสีขาวลงไปในหม้อข้าวต้ม หงซือซือดวงตาลุกวาว“พวกข้างนอกออกมายกหม้อข้าวไปแจกได้แล้ว”หยางเยียนตะโกนสั่งบ่าวชายที่ยืนหน้าสลอนรออยู่ คนเหล่านั้นจึงรีบเข้ามายกหม้อข้าวต้มออกไปหงซือซือวิ่งวนด้านหลังออกไปดูการตักข้าวต้มแจก ชาวบ้านเข้าแถวเป็นสี่แถว แต่ละคนถือถ้วยสองถ้วยมารอรับอาหาร วันนี้พวกเขาได้ยินว่ามีอาหารพิเศษเพิ่มขึ้นอีกอย่างนั่นคือหมูเค็ม ผ่านมาร่วมสองสัปดาห์วันนี้ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดจึงได้มีอาหารที่มีหมูเพิ่มขึ้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในแถวดังกันเซ็งแซ่ หงซือซือจึงเข้าไปซักถาม“พวกท่านไม่เคยได้กินหมูกันหรือไร? เหตุใดจึงตื
