“พบศพหรือไม่?”เซี่ยอวี่ซีส่ายหน้า “ข้าส่งคนไปสืบหาจนทั่วไม่พบศพคนทั้งสองเลย ส่วนคนในครอบครัวตุลาการเซิ่งด้วยเกรงภัยจึงรีบร้อนขนข้าวของย้ายกลับภูมิลำเนาเดิมแล้ว เจ้าเมืองหยางส่งฎีกาไปแจ้งเมืองหลวงว่าตุลาการเซิ่งทุจริตเสบียงบัดนี้หนีหายไม่มาทำหน้าที่ขอให้ปลดออก นี่คงคิดจะหาสุนัขรับใช้ของตนมาแทนที่”หู่ซิ่นสือเห็นว่าสวีเม่ยไว้ใจตนแล้วจึงลอบฝากจดหมายมาบอกนางว่าเขาอยากพบกับเซี่ยอวี่ซีแต่เพื่อมิให้มีผู้สงสัยเขาจะแฝงกายมาหลบอยู่ในห้องของนางแล้วให้นางนัดพี่ชายออกมาพบ ยามซวีคืนนั้นองครักษ์หู่ในชุดสีน ้าตาลเข้มใช้วิชาตัวเบาย่องเข้าไปในห้องของสวีเม่ย นางเพิ่งอาบน ้าเสร็จใหม่ๆ เนื้อตัวหอมกรุ่นรีบดึงแขนเข้าเข้าไปยังห้องด้านใน“ท่านมาทางนี้เร็วเข้า ประเดี๋ยวมีคนสังเกตเห็น”องครักษ์หู่ได้กลิ่นเนื้อกายนางที่อยู่ใกล้ก็เผลอสูดลมหายใจเข้าเต็มที่จนหัวใจเต้นตึกตัก “ข้าเตรียมของว่างกับน ้าชาไว้แล้ว ท่านหิวหรือไม่?”“เอ่อ….” นางยืนใกล้จนแทบจะชิดกายเขา พอเงยหน้าขึ้นถามใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันจนหู่ซิ่นสือแทบลืมหายใจ “หะ หิว” เขาเผลอตอบออกมาทั้งๆ ที่เพิ่งกินข้าวอิ่มไม่ถึงสองเค่อใบหน้าของนางขึ้นสีชมพูระเรื่อเมื่อรู้ว่าตนเองยืนแทบจะชิดชายหนุ่ม “คุณชายหู่นั่งลงก่อนเถิด” นางถอยห่างนำเข้าเข้าไปที่โต๊ะกลมกลางห้องนอน ห้องของสวีเม่ยมีทั้งส่วนที่เป็นโถงและห้องนอน เพื่อมิให้ผู้ใดสังเกตเห็นว่ามีบุรุษแปลกปลอมเข้ามา นางจ
