่นเต้นถึงเพียงนี้”“เคยที่ไหนกัน ตั้งแต่ข้ามาอยู่นี่ครึ่งเดือนเข้าไปแล้วเพิ่งมีวันแรกนี่ล่ะที่มีกับข้าว เดิมทีก็แจกแต่ข้าวต้มเปล่า บางวันก็แทบจะมีแต่น ้าข้าวอยู่แล้ว”หงซือซือหันไปดูบริเวณที่ตักข้าวต้ม เซี่ยอวี่ซียืนกอดอกยืนมองดูการเข้าแถวของชาวบ้าน ส่วนหยางเยียนก็เดินเข้ามายืนเคียงข้างคอยชักชวนคุยนั่นคุยนี่ใต้เท้าเซี่ยหันไปตอบนางเล็กน้อยแล้วทำตัวคล้ายไม่สนใจ ‘นางคงจะทำเอาใจสามีเสียกระมัง? ไม่ก็ทำบังหน้าเพราะเซี่ยอวี่ซีจะว่านางใจดำ’ข้าวต้มหม้อสุดท้ายถูกเอามาตั้งเรียงไว้โต๊ะด้านข้าง หงซือซือคิดหาวิธีจะเข้าไปตักเพื่อทดสอบพิษจึงเดินอ้อมไปข้างหลังอีกครา นางตีมึนเข้าไปยืนอยู่ข้างบ่าวที่ยืนเฝ้าหม้อข้าวต้ม “ข้าหิว เจ้าแอบตักให้ข้าก่อนสักนิดได้หรือไม่?”“เจ้าไม่เห็นหรือว่าคุณหนูใหญ่ยืนอยู่ข้างหน้านั่นแอบตักไปก่อนประเดี๋ยวก็ถูกสั่งโบยเสียหรอก คราวที่แล้วเสี่ยวถงก็เพิ่งโดนไปเจ้ายังไม่กลัวอีกหรือ?”หงซือซือทำหน้าเจื่อน นางไม่รู้จักเสี่ยวถงที่ถูกกล่าวถึงแต่รู้สึกพลาดที่ไม่ได้สืบเรื่องครั้งก่อน นางจึงเดินออกไปด้านหลังโรงครัวหยิบเอามีดไปกอไผ่ด้านหลังตัดกระบอกไม้ไผ่ลำเล็กความยาวขนาดสองข้อนิ้วซ่อนไว้ในแขนเสื้อ แล้วเดินกลับไปที่หม้อข้าวต้มใบนั้นอีกครั้ง หม้อข้าวต้มด้านหน้าหมดแล้วไปหลายหม้อ นางเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ ขณะกำลังคิดวิธีจะหลอกล่อ อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นก่อน “ข้าฝากเจ้าเฝ้าหม้อข้าวต้มที่ขอไปห้องน ้าปร
