่เองคงจะไม่รู้”“ท่านเอาให้ท่านยายผู้นั้นไปเถิด หลานชายนางคงจะไม่อิ่ม” หงซือซือมองไปเห็นหญิงชรากำลังตักข้าวต้มกินในชามเดียวกันกับหลานชายเป็นผู้ไปรอเข้าแถวเพียงคนเดียวจึงได้อาหารมาเพียงสองถ้วย“ตามใจเจ้า” เขายกเอาชามข้าวต้มและถ้วยหมูเค็มไปส่งให้ท่านยายผู้นั้น นางกล่าวขอบคุณเขาใหญ่โต หมิงเฟยหลงรู้สึกหัวใจพองโตคับอก เขาพระราชทานรางวัลน้อยใหญ่ให้ขุนนางมากมายกลับมิเคยรู้สึกปลาบปลื้มเช่นนี้มาก่อน ข้าวต้มไร้รสชาติกับหมูเค็มที่มีกลิ่นทะแม่งๆ ที่เขามอบให้หญิงชราช่างทำให้เกิดปิติถึงเพียงนี้‘ข้าให้ในสิ่งที่จำเป็นแก่ชีวิตของนางจึงทำให้นางซาบซึ้งจากใจและข้าเองก็เกิดความยินดีอย่างยิ่ง นี่เองนับเป็นการให้ที่ทรงคุณค่า’
