ใช้ เมื่อเขารู้ก็ปล่อยให้พวกนางออกเรือนไปพร้อมเงินจำนวนหนึ่ง“แล้วเจ้าเล่า? หากเรื่องของเจ้าเมืองหยางจบสิ้นลงเจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”“ข้าเพียงอยากแต่งงานกับชายหนุ่มชาวบ้านสักคน แล้วไปใช้ชีวิตสงบสุขที่บ้านนอกดูแลท่านพ่อกับท่านแม่” นางกล่าวด้วยสายตาสงบ เมื่อได้ฟังเขาเล่าเรื่องครอบครัวก็พอจะรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าปกปิดฐานะที่สูงส่งเอาไว้ เห็นทีเขาคงเป็นคุณชายในตระกูลใหญ่ นางควรสงบใจมิให้เผลอไผลชื่นชมเขาไปมากกว่านี้ หู่ซิ่นสือมีท่าทีคับข้องใจ นางพูดเช่นนี้ก็เหมือนจะปฏิเสธเขากลายๆ “เมื่อข้าได้ชื่อว่าเป็นหญิงคณิกา หากออกจากที่นี่ไปแล้ว ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร บุรุษที่จะยอมรับอดีตข้าได้ก็คงมีเพียงชายหนุ่มที่ครอบครัวฐานะธรรมดา พี่ซิ่นสือท่านเป็นขุนนางในวังหลวงย่อมมีคุณหนูมากมายที่เหมาะสมกับท่านอย่างแน่นอน”ใบหน้าของหู่ซิ่นสือตึงขึ้นเมื่อเห็นนางคล้ายไม่ไยดีในตัวเขา “เจ้ามีชายหนุ่มที่เลือกไว้ในใจแล้วหรือ?”สวีเม่ยเห็นสายตาผิดหวังวูบหนึ่งของบุรุษตรงหน้า “หากท่านพ่อท่านแม่ข้าพึงใจผู้ใด ข้าก็จะตบแต่งกับคนผู้นั้น” นางไม่อยากตัดรอนเขาตรงๆ แต่ก็อยากจะเตือนให้เขามองเห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้าระหว่างนางและเขาไม่สมควรจะมาบรรจบกัน “สำหรับท่าน ข้าจะนับเป็นผู้มีพระคุณตลอดไป”องครักษ์หู่มิคาดคิดว่าหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรที่คุณหนูน้อยใหญ่คอยชม้ายตามอง นางกำนัลทั่ววังหลวงพยายามทิ้งผ้าเช็ดหน้าให้เขาเก็บ กลับมาถูกหญ
