จ้าจะออกจากหอซิงเยว่?”“ข้าต้องรอให้พี่อวี่ซีจัดการเรื่องในจวนของเขาเรียบร้อยเสียก่อน”ฟั่นชุนหลันเปิดเอาขนมในกล่องออกมาจัดใส่จานแล้วเลื่อนไปตรงหน้าสองแม่ลูก ชุนเหรินหยิบขนมบิครึ่งก่อนป้อนลูกชายที่นั่งอ้าปากรอ “ค่อยเคี้ยวนะเสี่ยวหลง” นางหันมามองสวีเม่ย “ข้าเป็นห่วงพวกเจ้าสองพี่น้องเหลือเกิน หากเรื่องทุจริตของเจ้าเมืองหยางถูกเปิดเผยเสียก่อน ท่านพี่จะหนีไปกับพวกเราทันหรือ?”“เตรียมตัวมาขนาดนี้ พวกเราต้องหนีทันแน่ ขาดหลักฐานอีกไม่กี่ชิ้นเท่านั้น เงินทองที่ข้ากับพี่อวี่ซีเก็บสะสมมาก็มิใช่น้อย ขอเพียงเจ้าเมืองหยางถูกทางการจับได้พวกเราก็สิ้นกังวลในการหนีไปจากที่นี้แล้ว”“ช่วงนี้พี่อวี่ซีไม่อยู่ คนของคุณหนูใหญ่ก็ติดตามข้าตลอด เห็นทีท่านกับเสี่ยวหลงอาจจะต้องย้ายไปอยู่กับท่านพ่อท่านแม่จะปลอดภัยกว่า”ชุนเหรินพยักหน้า “ข้าเชื่อเจ้า พรุ่งนี้จะรีบพาเสี่ยวหลงเดินทาง ว่าแต่พวกเจ้าเถิดเพิ่งเจอเหตุร้าย คืนนี้พวกเจ้าก็พักที่นี่ดีกว่า หากเดินทางกลับทันทีเกรงว่าพวกเขาจะดักทาง”สวีเม่ยเห็นด้วย นางจึงให้ฟั่นชุนหลันไปเตรียมห้องพักให้คนขับรถม้า พร้อมเพิ่มค่าจ้างให้อยู่รอรับพวกนางกลับเพิ่มขึ้น“พวกเจ้าอย่าได้เกรงใจ ข้าไม่เอาข้าจ้างเพิ่มดอกเห็นแม่นางสวีมาตั้งหลายปีนางมีน ้าใจช่วยเหลือข้าและครอบครัวมาตลอด รอเพียงคืนเดียวไม่นับเป็นอันใด”เมื่อคนทั้งสามคิดจะพักค้างแรม หู่ซิ่นสือจึงจำต้องเฝ้าอยู่ด้วยความเป็นห่วง หากคนร
