ษที่ข้ามาช้าไปครึ่งเค่อ”“เจ้ามัวแต่กินเนื้อแพะตุ๋นน ้าแดงติดพันอยู่ล่ะสินะ”“ข้าผิดไปแล้ว ล้วนโทษข้าได้ทั้งหมด” นางรีบยอมรับแต่โดยดีก่อนจะเข้าไปในซอกเล็กๆ เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและลอกหน้ากากออก ครั้นแต่งกายให้ฟั่นชุนหลันเรียบร้อย หมิงเฟยหลงก็ทรงพยักหน้าให้องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ข้างหลังหอบเอานางไปทิ้งไว้ใกล้ๆ หอซิงเยว่“เจ้าปล่อยให้ข้าแกร่วอยู่นี่ตั้งนาน ส่วนตัวเจ้าไปเสวยสุขอยู่กับสวีเม่ย” ใบหน้าบึ้งตึงของท่านอ๋องเก้าทำเอานางกลั้นหัวเราะไม่อยู่“ข้าเพิ่งเคยเห็นท่านอ๋องรูปงามโกรธกริ้วเป็นครั้งแรก”“เจ้ายังมีหน้ามาชื่นชมใบหน้านี้อีก เรื่องที่เจ้าทำผิดเอาไว้ยังมิได้กล่าวถึงเลยนะ จะอย่างไรคืนนี้เจ้าต้องชดใช้ให้ข้า” ดวงตาคมกล้าคู่นั้นมองนางอย่างขัดเคือง หากแมวดำไม่มารายงานเขาคงไม่รู้ว่านางสนุกสนานเพียงใด ส่วนเขาเดินดูถนนสายนี้ได้หลายรอบแล้วกว่านางจะเดินกลับมา“ในเมื่อความผิดของข้าชัดเจนถึงเพียงนี้ ข้าก็ยินดีให้ท่านพี่ลงโทษ” นางเดินมากอดแขนซบหน้าลงมาต้นแขน หมิงเฟยหลงก้มลงเล็กน้อยพลันลืมตัวก้มลงจะจูบหน้าผากของนาง“เอ๊ะ! พี่สาม ข้าบอกท่านแล้วนี่ว่าอยู่ในหน้านี้ห้ามคิดจะล่วงเกินข้า”หมิงเฟยหลงผงะ “จริงสิ! ข้าลืมตัวไป”ดวงตาของหงซือซือวาวโรจน์ขึ้น “หรือว่าเห็นหานซู่ลี่คนงามแล้วอดคิดถึงอดีตมิได้ ข้ารู้นะว่าท่านเคยคิดเสียดายที่นางเห็นนางกลายเป็นโฉมสะคราญล่มเมือง”“น้องหญิง นั่นเป็นเรื่องเก่าแล้ว” เขาเถียงเสี
