ว “เพราะพวกเขาทำได้หมดจดนัก จึงไม่จำเป็นต้องตามล่าหม่อมฉันหลังจากที่หม่อมฉันหนีตายมาจากเมืองหลวงก็มิเคยได้ข่าวคนเหล่านั้นอีกเลย”“เห็นทีข้าคงต้องตามหาหลวนเป้ยเล่อผู้นี้ให้เจอจริงๆ เสียแล้ว”“หากพวกเขารอดชีวิตไปได้ก็คงไม่กล้าเปิดเผยตัวตนหรอกพะยะค่ะ โดยเฉพาะท่านหลวนเป้ยเล่อที่รู้ชัดแล้วว่ามีคนมุ่งเอาชีวิต”หมิงเฟยหลงในคราบท่านอ๋องเก้าพยักหน้า “ข้าจะพยายาม ยามนี้ผลัดแผ่นดินแล้วราชสำนักมิได้ยุ่งเหยิงเช่นเดิม หากท่านเป้ยเล่อมาในยามนี้ย่อมปลอดภัย”“ท่านอ๋องกล่าวเช่นนั้นหม่อมฉันก็สบายใจ”“ยามนั้นคงมีคนไม่น้อยที่เกรงว่าหลวนเป้ยเล่อจะได้รับความโปรดปรานจนอดีตอ่องเต้อาจจะแต่งตั้งขึ้นเป็นรัชทายาท พวกเขาคงหวังจะกำจัดเพราะห่วงเรื่องอำนาจเท่านั้น”ฮ่องเต้ตัวจริงถอนหายใจ “เป็นเพราะเสด็จพ่อมีบุตรในยามพราชนมายุมาก ความเมตตาที่มีต่อท่านหลวนเป้ยเล่อจึงกลายเป็นคมหอกคมดาบที่หันกลับไปทิ่มแทง ต่อให้ไม่เกิดเรื่องที่วังชงหยวนก็ย่อมมีวิธีเอาชีวิตเขาด้วยวิธีอื่น ภายหลังเมื่อรัชทายาทถือกำเนิดเรื่องของหลวนเป้ยเล่อจึงไม่มีผู้ใดสนใจอีก”“หม่อมฉันเพียงหวังว่า ท่านหลวนเป้ยเล่อจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขพะยะค่ะ”หมิงเฟยหลงเห็นว่าตนเองซักไซ้ได้ความจริงครบถ้วนตามต้องการแล้วจึงขอตัวลากลับ หงซือซือที่นั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดได้แต่สะท้อนใจ ความวุ่นวายในวังหลวงก็ไม่ต่างจากยุทธภพ มีการแย่งชิงตำแหน่งอันสูงส่ง การฆ่าฟันเพื่อไปสู่เป้าหมา
