ใบหน้าสงบนิ่งอยู่ในห้องโถง “เจ้ามาแล้วหรือ?ชากำลังร้อนได้ที่เทียว” น ้าเสียงนุ่มลึกทักทายบุตรสาวโดยไม่เงยหน้า“ท่านพ่อ ข้าไปเจอสามีภรรยาคู่หนึ่ง พวกเขาเพิ่งมาจากเมืองหลวง”“พวกเขาคงสะดุดตาเจ้าสินะ” ชายชราสกุลเจียงหัวเราะหึๆ เมื่อรู้ว่าวันที่ตนคาดไว้ได้มาถึงแล้ว“ลักษณะของพวกเขาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แม้จะบอกว่าเป็นพ่อค้านำผ้ามาขายที่นี่ แต่ข้าว่าพวกเขาน่าจะเป็นคนที่มาจากในวัง”“เขาจะตามมาหาข้าใช่หรือไม่?”“เจ้าค่ะ”“ดี! ข้าเองก็รอวันนี้มานานแล้ว”“ท่านพ่อ มันจะดีหรือเจ้าคะ?”“ข้าไม่อยากตายไปพร้อมกับความลับนี้ หากมีผู้มาเพราะอยากรู้ ข้าเองก็ควรจะต้องบอกพวกเขา บางทีมันอาจจะช่วยคนที่เหลืออยู่ข้างหลังพวกเขาก็ได้”เจียงฟางหรูใบหน้าสลดลง บางทีความปรารถนาสุดท้ายของบิดานางควรจะได้ทำเสียที เถ้าแก่เนี้ยตระกูลซุนพยักหน้าเบาๆ “เจ้าค่ะ”ไม่นานนักบ่าวรับใช้ก็มาแจ้งว่าเถ้าแก่หลงและภรรยามาขอพบ นางจึงออกไปต้อนรับและเมื่อชำระค่าผ้ากันเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินนำพวกเขามายังเรือนน้อยท้ายสวน “เรือนเดิมของข้าอยู่ติดกับเรือนของท่านพี่ เมื่อแต่งงานแล้วข้าจึงสั่งให้ทำประตูเล็กเพื่อจะได้เดินมาดูแลท่านพ่อได้ง่าย”เจียงห่าวเมื่อมองเห็นบุรุษที่เดินตามหลังบุตรสาวมาถึงกับตกตะลึง ท่าเดินสง่างามผึ่งผายเช่นนี้คล้ายกับบุคคลที่เขาเคยเห็นบ่อยๆ ผู้นั้น ชายชราผุดลุกขึ้นยืนต้อนรับ “พวกเราเสียมารยาทแล้ว ท่านคงจะมาเป็นการส่วนตัว”หมิงเฟยหลงต
