ษาช่างดียิ่งนัก นี่ท่านคงจะไม่มีอนุภรรยาสินะ”“ฮูหยินล้อข้าเล่นแล้ว ข้าเทิดทูนภรรยาถึงเพียงนี้จะกล้ามีอนุได้อย่างไรกัน?”ฮูหยินรองเจ้าเมืองได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มแย้มพอใจ“ข้าล่ะอยากให้สามีมาได้ยินที่เถ้าแก่หลงกล่าวเหลือเกิน ครั้งก่อนข้าต้องไล่ทุบตีนางอนุหยาบช้าออกจากจวนไปผู้หนึ่ง คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หาย”“ติงฮูหยิน เจ้าก็เพลาๆ มือลงบ้าง ปีนี้เจ้าไล่อนุออกจากจวนไปสองคนแล้วนี่?” หยางฮูหยินของท่านเจ้าเมืองชิงหลิวเหน็บยิ้มๆ ความจริงแล้วนางเองก็เจ็บใจนักที่มิอาจขับไล่อนุภรรยาในจวนทั้งสี่ออกไปได้นางไม่มีบุตรเป็นของตนเอง ได้แต่แสร้งตีหน้ามีคุณธรรมฉวยเอาบุตรสาวของอนุทั้งสองมาเลี้ยงแล้วเสี้ยมสอนให้เป็นคนเอาแต่ใจจนเสียนิสัย บัดนี้บุตรสาวคนโตแม้แต่งงานไปแล้วก็มิได้มีความสุขหยางเยียนก็เป็นอย่างนางที่สามีไม่สนใจร่วมเตียงแต่งงานกับจะครบปีก็ยังไม่มีบุตร“ผู้ใดจะใจกว้างอย่างท่านเล่าเผิงฮูหยิน? เอาบุตรอนุมาเลี้ยงถึงสองคน เอาใจพวกนางเหลือเกินจนคนร ่าลือกันไปทั้งเมือง” ติงฮูหยินหันมาสรรเสริญฮูหยินของท่านเจ้าเมือง แม้จะรู้ดีกว่าบุตรทั้งสองที่นางนำมาเลี้ยงดูนั้นล้วนเป็นสตรีที่ไม่เป็นที่ต้องการของบุรุษตระกูลใหญ่ในเมืองชิงหลิวทั้งสิ้น จนต้องไปบังคับให้มือปราบเซี่ยมาตบแต่งด้วยเผิงฮูหยินแสร้งตีสีหน้าชอกช ้าระกำทรวง “เจ้าอย่าเอ่ยถึงพวกนางเลย ข้ารู้ว่าคนทั้งเมืองพูดถึงพวกนางเสียหายอย่างไร?”“เอาเถิดน่า! ท่านอย่าเสียน
