เมื่อหมดสุราไปหลายกา หงซือซือเริ่มรู้สึกมึนนางจึงขอตัวไปห้องส้วม เมื่อหันซ้ายหันขวาไม่เห็นผู้ใดจึงแวบเข้าไปในห้องสุขาหญิง ล้างหน้าให้สร่างเมาแล้วก็เดินออกมาพลางสบถตนเอง ‘ข้านี่นะ ไม่น่าลืมยาล้างฤทธิ์สุราเลย เป็นเพราะมัวแต่ห่วงยาไร้ครรภ์เชียว’“โอ๊ะ!” นางเซออกไปหลายก้าว พลันมีมือใหญ่ของคนผู้หนึ่งมาดึงไว้“น้องชาย เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่? ข้าขอโทษที่เดินไม่ดู”น ้าเสียงนุ่มทุ้มนั้นดังอยู่เหนือศีรษะ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบชายหนุ่มใบหน้า คมคายผู้หนึ่งกำลังส่งสายตาแสดงความห่วงใย“อ้อ…เอ่อ…ไม่เป็นไรขอรับ ข้าเองก็มิได้ดูเหมือนกัน”สายตาคมกริบนั้นสำรวจบุรุษตรงหน้าอีกครา “ว่าแต่ เจ้าเข้าไปทำอันใดในสุขาหญิงหรือ?”หงซือซือสะดุ้งเล็กน้อยนางพลันนึกได้ว่าตนออกมาจากสุขาสตรี “ขวดยาของข้าน่ะสิมันกลิ้งมาทางนี้ ข้าเลยตามมาเก็บ” ว่าแล้วนางก็ล้วงเอาขวดยาในสาบเสื้อออกมาให้เขาดู “ข้าเป็นโรคประจำตัวต้องกินยาทุกวันจึงต้องพกติดตัว”“มิน่าเล่า! ดูเจ้าหน้าซีดเซียวทีเดียว”หงซือซือแทบจะหัวเราะออกมา หน้ากากหัวหน้าสวีนี้ตอนที่นางเกลี่ยยางดันทำน ้ายาหกใส่เยอะไปหน่อยจึงออกมาดูซีดๆ “อืม…ท่านเองก็ดูออกหรือนี่”“เจ้ามิใช่คนแถวนี้แน่เทียว มาจากเมืองใดเล่า?”“ข้าเดินทางติดตามนายท่านมาจากเมืองหลวงขอรับ ประเดี๋ยวจะกลับโรงเตี๊ยมแล้ว เห็นทีต้องขอตัว”“ตามสบายเถิด คืนนี้ข้ามาแวะตรวจตราที่นี่ หากมีปัญหาใดก็บอกข้าได้ ข้าชื่อเซี่ยอวี่ซี
