บุรุษรูปร่างสูงใหญ่งามสง่าในชุดจอมยุทธ์ปักลวดลายก้อนเมฆกับสตรีงดงามในชุดลายปักคล้ายกันที่เดินเข้ามาภัตตาคารทำให้คนทั้งหลายที่หันมาเห็นพวกเขาต่างไม่อาจละสายตา ความงดงามของคนทั้งสองสอดประสานและดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก“เชิญเถ้าแก่กับเถ้าแก่เนี้ยหลงด้านนี้เลยขอรับ”เมื่อเขาวางหนึ่งตำลึงทองลงบนโต๊ะต้อนรับพร้อมเอ่ยขออาหารและสุราที่ดีที่สุดของที่นี่ พร้อมจองโต๊ะอีกสามโต๊ะ เจ้าของภัตตาคารคว้าก้อนเงินนั้นแล้วถูมือไปมาพร้อมเดินนำสองสามีภรรยาเข้าไปยังมุมด้านหนึ่งของร้าน “นี่คือมุมที่ดีที่สุดของร้านเราเลยขอรับ ปกติบุตรเขยท่านเจ้าเมืองจะนั่งโต๊ะนี้ บังเอิญว่าวันนี้เวลาล่วงเลยไปมากแล้ว เห็นทีท่านผู้นั้นคงจะไม่มา จึงขอเชิญเถ้าแก่ทั้งสองนั่งได้เลยขอรับ”“มุมนี้ดีจริงมองออกไปเห็นวิวเมืองเสียด้วย ท่านพี่เรานั่งตรงนี้กันเถิด” หลงฮูหยินคนงามแย้มยิ้มออกมาทำเอาเจ้าของภัตตาคารถึงกับอ้าปากค้างไม่ชั่วขณะ ตลอดชีวิตของเขามิเคยเห็นสตรีงดงามเยี่ยงนี้มาก่อน“ฮูหยินของท่านช่างงดงามเหลือเกินขอรับ” เมื่อได้สติแล้วเห็นว่าตนเองทำท่าเสียมารยาทก็รีบเอ่ยชมอีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อน“ขอบใจเถ้าแก่ที่ยกยอข้า” หลงฮูหยินยิ้มให้อย่างมีไมตรี นางคิดจะหลอกถามหลายเรื่องจากชายผู้นี้เสียหน่อย “ว่าแต่ที่นี่ราคาอาหารท่าทางจะสูงกว่าร้านอื่นๆ คงจะมีแต่คนใหญ่คนโตมาใช้บริการเสียกระมัง?”“ขอรับ! โต๊ะที่ท่านเห็นอยู่มุมโน้น คือขุนนางของศาลาว่ากา
