รเมืองชิงหลิว ส่วนด้านขวาคือท่านหมอคนดัง ด้านในโน่นเป็นกลุ่มขุนนางศาลประจำเมือง มุมด้านล่างใกล้สวนนั้นคือครอบครัวเถ้าแก่ร้านขายข้าวสารใหญ่”“อืม…ล้วนแล้วแต่เป็นคนสำคัญของเมืองนี้จริงๆข้าสองสามีภรรยารอนแรมมาจากเมืองหลวงมีผ้าคุณภาพดีทั้งจากแคว้นเหลียนและแคว้นผิงมาจำหน่าย คุณภาพระดับของบรรณาการจึงไม่อาจวางจำหน่ายทั่วไปได้ ต้องผู้มีอันจะกินจึงจะสามารถซื้อได้เห็นทีคงต้องอาศัยเถ้าแก่ในการแนะนำเสียแล้วล่ะ”นางเอ่ยพร้อมทั้งหยิบตำลึงทองจากสาบเสื้อวางลงโต๊ะหน้าเจ้าของภัตตาคาร ชายร่างอวบอ้วนผู้นั้นเห็นแล้วถึงกับเบิกตาขึ้นอีกระดับ“โอ…ฮูหยิน ท่านข้าเป็นผู้ใจคอกว้างขวางโดยแท้ประเดี๋ยวข้าจะลองเข้าไปแนะนำให้พวกฟัง หากมีผู้ใดสนใจข้าก็จะมาเชิญท่านไปสนทนากับพวกเขา” ปากก็พูดมือก็รีบเก็บเอาตำลึงทองก้อนนั้นเขาในสาบเสื้อตนอย่างรวดเร็ว นับตั้งแต่เปิดภัตตาคารเป็นต้นมาเขาเคยเห็นผู้มาติดสินบนเป็นก้อนตำลึงทองครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกเมื่อสิบกว่าปีก่อน คราวนั้นเด็กหนุ่มหน้าตาดีแต่งกายหรูหราสองคนมาสั่งอาหารที่นี่ เมื่อเห็นว่ารสชาติอาหารถูกใจก็มอบรางวัลให้กับเขาเพื่อให้ทำกิจการต่อไปหนึ่งตำลึงทอง ปกติผู้คนแถวนี้ก็ให้กันเต็มทีแค่ร้อยเฟื้องหรือหนึ่งพวงเหรียญเท่านั้น ซึ่งมีมูลค่าเป็นเพียงหนึ่งส่วนในสามสิบสองของเงินตำลึงเท่านั้น“หากพวกเขาซื้อผ้ากับข้าล่ะก็ ข้าจะให้ค่าแนะนำกับท่านอีกดีหรือไม่?”เถ้าแก่หวางพยักหน้า
