ด้วยความยินดี หลังจากเกิดภัยพิบัติในเมืองกิจการของเขาก็ซบเซาลงพอสมควรเพราะคนชนชั้นกลางที่เคยมาร้านของเขาก็เงียบหายไปส่วนหนึ่งเนื่องจากคนในเมืองล้วนอาศัยเก็บค่าเช่าที่นาจากชาวบ้าน ในเมื่อพื้นที่ทำการเกษตรและเลี้ยงสัตว์เหล่านั้นเสียหาย นายเงินและเจ้าของที่ดินทั้งหลายก็ล้วนสูญเสียรายได้จึงพากันไม่มีเงินจะใช้ฟุ่มเฟือยเช่นแต่ก่อน เหลือเพียงผู้ที่ร ่ารวยจริงๆเท่านั้นที่ยังคงเชิดหน้ามาดื่มกินที่ร้านของเขาได้พอได้เงินแล้วเถ้าแก่หวางเจ้าของภัตตาคารก็รีบเดินไปทักทายแขกโต๊ะอื่นเพื่อทำการแนะนำเรื่องผ้าในทันที เจรจาได้สักพักใหญ่ก็เดินกลับมาด้วยท่าทีร่าเริง “มีคนสนใจแล้วขอรับ ขุนนางที่ศาลาว่าการบอกว่าพรุ่งนี้ให้พวกท่านไปพบพวกเขาที่ศาลาว่าการได้เลยพวกเขาจะนัดให้ฮูหยินทั้งหลายมาดูผ้าของพวกท่าน”“ดีจริง! ข้าขอบคุณเถ้าแก่หวางมาก เอาไว้ข้าขายได้แล้วจะแวะเอาส่วนแบ่งของท่านมาให้ที่นี่ ท่านสบายใจได้ข้าดั้นด้นมาถึงที่นี่ย่อมไม่คิดจะบิดพลิ้วแน่”เถ้าแก่หวางยิ้มกว้าง “ท่าทีของพวกท่านดูน่าเชื่อถือนัก ข้ามั่นใจว่าพวกท่านต้องเป็นคหบดีจากเมืองหลวงเป็นแน่”“อืม…นับว่าท่านตาถึง”องครักษ์หู่เดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้ามาทำความเคารพเถ้าแก่หลง “เถ้าแก่ขอรับ ข้าน้อยมาแล้ว”เถ้าแก่หวางเห็นลูกน้องของสองสามีภรรยาแล้วก็ยิ่งมั่นใจในความคิดตนยิ่งนัก ‘ผู้ติดตามของเถ้าแก่หลงผู้นี้ดูองอาจยิ่ง เห็นทีพวกเขาคงจะมิใช่คนธรรมดาจริงๆ’“เชิญพว
