กท่านเข้าไปนั่งที่โต๊ะเถิด อาหารเรียบร้อยแล้ว”เมื่อเถ้าแก่หลงพยักหน้า หู่ซิ่นสือจึงออกไปตามพ่อค้าตัวปลอมทั้งหมดเข้ามา “ข้าชอบรสชาติอาหารในร้านนี้นัก ไหนๆ พวกเราก็มาด้วยกันแล้ว ถือโอกาสเลี้ยงฉลองให้พวกเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน แต่ห้ามเมาเท่านั้นเอง”เหล่าองครักษ์ในชุดพ่อค้าต่างพากันอมยิ้ม ค้อมศีรษะด้วยความพอใจ คราวแรกได้ยินว่าพวกเขาถูกสั่งให้ติดตามท่านอ๋องเก้าและพราชายาปลอมเป็นพ่อค้าออกมาเมืองชิงหลิวก็ได้แต่ลำบากใจที่พวกตนเป็นองครักษ์ประจำพระองค์ของฮ่องเต้กลับต้องมาติดตามท่านอ๋องเก้า ส่วนองครักษ์ของอ๋องเก้าทั้งหมดกลับได้ไปรักษาการอยู่ในวังเป่าฉี หากหัวหน้าหู่ไม่ยืนยันว่าพวกตนมิได้ถูกฮ่องเต้ทรงขับไล่ เพียงแต่พระองค์กังวลเรื่องเมืองชิงหลิวอย่างยิ่งจึงต้องการให้องครักษ์ประจำพระองค์ที่มีความสามารถเหนือกว่าผู้ใดออกติดตามท่านอ๋องเก้า พวกเขาคงไม่เต็มใจติดตาม มานัก ทว่าสิ่งที่เกินคาดคือ ท่านอ๋องเก้ามิค่อยเคร่งครัดเหมือนฝ่าบาท ซ ้ายังชอบแสดงความรักใคร่พราชายาโดยเปิดเผยให้ได้เห็นตลอดการเดินทางทำให้พวกเขารู้สึกสบายใจในการถวายการรับใช้ยิ่ง“ขอรับ!” เสียงคนทั้งหมดประสานเสียงพร้อมกันแล้วก็เริ่มลงมือรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยเมื่อคนกลุ่มนี้กลับออกไปก็มีคนกลุ่มใหม่เปลี่ยนหน้าเข้ามานั่งแทนและสั่งอาหารเพิ่ม หู่ซิ่นสือเป็นคนสั่งให้พวกเขาสลับกันเข้ามาเพื่อจะได้มีเวรยามรักษาความปลอดภัยรถม้าที่จอดทิ้งไว้
