วงเล็กให้เป็นรางวัล คนดูแลม้าหน้าภัตตาคารเห็นแล้วทำตาโต เมื่อจูงม้าไปยังบริเวณที่ผูกยังมิวายหันไปโอ้อวดกับเพื่อน“เจ้าดูเถ้าแก่ผู้นั้นสิ เสื้อผ้าไม่หรูหราเท่าใดนักทว่ากลับให้เงินค่าดูแลม้าทั้งพวงเลยเทียว คนเรานี่ดูกันที่การแต่งกายภายนอกไม่ได้เลยจริงๆ”เด็กหนุ่มผู้ช่วยของเขาเมื่อเห็นเงินพวงนั้นก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย “ขนาดพวกที่เอารถม้ามาจอดยังมิได้ให้ค่าเฝ้ารถม้ามากเท่านี้เลย พี่เซี่ยท่านช่างโชคดีนัก”“เฝ้าดูม้าของเถ้าแก่ผู้นั้นให้ดีเล่า เราเฝ้าที่นี่กันมากี่ปียังมิเคยมีผู้ใดให้มากขนาดนี้มาก่อน ประเดี๋ยวข้าจะแบ่งให้เจ้าสักหน่อย”“ไม่ต้องหรอกขอรับ เช้านี้ท่านยายข้าโชคดีนักเอ๊ะ! คนผู้นี้มิใช่ว่าคือสองสามีภรรยาที่ไปแจกเงินผู้ยากไร้ในศาลเจ้าดอกนะ เสื้อผ้าของพวกเขาคล้ายเป็นชาวยุทธ์ เห็นว่าแจกครอบครัวละสามตำลึงเชียวนะขอรับ”“ท่านยายเจ้าก็ได้รับแจกเงินหรือ?”“ขอรับ ข้าเลยแวะไปซื้อยาให้ท่านยายก่อนมาที่นี่จะได้ไม่ต้องรบกวนท่าน”“มิน่าเล่า? คงจะเป็นคหบดีต่างถิ่นเป็นแน่จึงได้ใจดีเช่นนี้ เพราะหากเป็นเศรษฐีเมืองชิงหลิว นอกจากตระกูลซุนที่ยอมเอาข้าวสารที่ตุนไว้ที่ต้มแจกชาวบ้านแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดกล้าแบ่งปันอีกแล้ว พวกเขาล้วนแต่กลัวตนเองลำบาก ทั้งๆ ที่ชาวแทบจะอดตายกันค่อนเมืองแล้ว”“ท่านรู้หรือไม่? ที่ข้าไม่ยอมให้ท่านยายกับน้องสาวออกไปอยู่หมู่บ้านผู้อพยพเพราะมีคนเตือนข้าว่า ที่นั่นพวกกองปราบจะใช้วิธีทยอยวางยาฆ่
