าที่อำเภอนี้มีผู้อพยพจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาอยู่อาศัย แม้น ้าป่าจะท่วมมาไม่ถึงแต่โคลนขุ่นข้นก็ทำให้แหล่งน ้ากินและน ้าใช้หลักคือแม่น ้านั้นเกิดปัญหา ยังดีที่มีบ่อน ้าและสระน ้าในอำเภออยู่บ้างจึงได้พอใช้อาศัยหมิงเฟยหลงขี่ม้านำหน้าองครักษ์ไปดูรอบๆอำเภอ จึงได้เห็นว่าผู้อพยพเลือกอยู่อาศัยใกล้แหล่งน ้า เพิงพักชั่วคราวถูกสร้างโดยอาศัยยึดกับต้นไม้ใหญ่เคราะห์ดีที่ฝนหยุดตกแล้วพวกเขาจึงไม่ต้องเผชิญกับความเปียกชื้นอีก หลายคนขาดแคลนเสื้อผ้าเพราะถูกพัดปลิวหายไปพร้อมบ้านทั้งหลัง“ข้าลืมไปเสียสนิทว่านอกจากพวกเขาจะเสียบ้านแล้วและไม่มีอาหารแล้ว เสื้อผ้าก็ย่อมจะขาดแคลนด้วย”“หากท่านจะช่วยให้ดีที่สุดก็คงต้องเร่งมือให้พวกเขามีที่อยู่และอาชีพนั่นล่ะท่านพี่”“จริงของเจ้า” เมื่อมองลงไปในแม่น ้าแล้วฮ่องเต้ก็ทรงหันไปทางองครักษ์หู่ “เจ้าต้องเตือนข้าด้วยว่าต่อไปข้าคงต้องส่งเสริมให้ทุกอำเภอขุดแหล่งน ้ากินน ้าใช้ไว้ให้เพียงพอ จะหวังพึ่งพิงเพียงธรรมชาติมิได้ หากเกิดเหตุเช่นนี้ขึ้นอีก พวกเขาคงได้รับความลำบากยิ่งนัก”“ขอรับ!”ค ่าคืนนั้นหมิงเฟยหลงจึงให้ภรรยาช่วยฝนหมึกส่วนเขาก็ทำการบันทึกและสรุปปัญหาที่ได้ประสบพร้อมแนวทางการแก้ไขเอาไว้ “ซิ่นสือ เจ้าจงให้ม้าเร็วกลับไปส่งหนังสือนี้ให้ชินอ๋อง”หู่ซิ่นสือรีบรับเอกสารนั้นไปให้องครักษ์อีกผู้หนึ่ง“พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางทันที ส่งให้ถึงมือชินอ๋อง”ฮ่องเต้ทรงวินิจฉัยแนวทางแก้ปัญหาข
