องคนทั้งสามกลุ่มที่พบแล้วให้ชินอ๋องดำเนินการโดยเร่งด่วนเพราะหากเสด็จถึงเมืองชิงหลิวคงจะพบกับผู้คนที่ได้รับความลำบากมากกว่านี้ ‘หากข้ามิได้เดินทางออกมาด้วยตนเอง คงไม่เกิดแนวคิดในการแก้ปัญหาได้อย่างตรงจุดเช่นนี้’ ผ้านับร้อยพับที่ขนออกมาเพื่อบังหน้าในการค้าขายนั้นล้วนเป็นแพรพรรณราคาแพงหากจำเป็นเขาก็คิดจะขายเพื่อนำเงินมาแจกจ่ายราษฎรที่พบเห็นสองข้างทางเพราะหากแจกจ่ายย่อมไม่เกิดประโยชน์อันสมควรแก่ผู้ที่ต้องการเพียงปัจจัยในการดำรงชีวิตมิใช่สิ่งของที่ฟุ่มเฟือยเย็นวันที่สี่ของการเดินทางขบวนรถม้าของพวกเขาก็เข้าสู่เมืองชิงหลิว พื้นที่ภัยพิบัตินั้นล้วนอยู่นอกเมือง ดังนั้นเมื่อเข้าไปในกำแพงเมืองบ้านเรือนจึงยังคงสภาพเดิม มิได้เสียหายแต่อย่างใด ที่แปลกตาก็เพียงผู้อาศัยหลับนอนอยู่ข้างถนนจำนวนมาก ทุกคนล้วนใบหน้ามอมแมม เสื้อผ้าสกปรก หู่ซิ่นสือไปสอบถามได้ความว่าจุดดูแลผู้อพยพนั้นอยู่นอกกำแพงเมืองแต่กลับไม่เพียงพอที่จะดูแลผู้ประสบภัย พวกที่เข้ามานอนอยู่ข้างในถนนในเมืองเช่นนี้ล้วนเป็นพวกที่มาสมทบในภายหลัง เจ้าเมืองชิงหลิวอ้างว่าทางการให้เสบียงมาเพียงดูแลคนในหมู่บ้านอพยพเท่านั้นจึงปฏิเสธการช่วยเหลือคนที่เดินทางมาทีหลัง พวกเขาจึงต้องอาศัยชายคาร้านค้าและบ้านเรือนในการดำรงชีวิตหรือขอทาน ชาวเมืองที่เห็นใจก็จะเอาอาหารมาให้บ้างตามสมควร ศาลเจ้าประจำเมืองกลายเป็นที่ซุกหัวนอนของคนไร้บ้านจำนวนหนึ่ง“โรงทานของเศรษฐ
