็นทั้งเก่าและทรุดโทรมมาก“หม่อมฉันเจ้ากรมการคลังเสิ่นขอกราบทูลว่ายามนี้ในท้องพระคลังของเรามีเงินทดรองจ่ายเหลืออยู่น้อยนัก จำต้องพยายามใช้จ่ายเฉพาะส่วนที่จำเป็นเท่านั้น พะยะค่ะ”“อืม…เจิ้นรู้แล้ว!”“ฝ่าบาทได้โปรดพระราชทานแนวทางแก้ปัญหานี้ด้วยเถิด พะยะค่ะ”ท่านอ๋องเก้าอึกอักเล็กน้อย ‘แนวทางการหาเงินนี่นะ ข้าก็ลืมถามพี่สามไว้เสียด้วยทำอย่างไรดีล่ะ?’“คราวที่แล้ว นโยบายของพวกเราว่าอย่างไรหรือ?” ในเมื่อยังไม่มีวิธีแก้ปัญหาเขาจึงใช้วิธีถามกลับไปแทน ‘ถ้าจำไม่ผิดเคยได้ยินว่าพี่สามเคยเรียกใต้เท้าเสิ่นไปหารือส่วนตัวนี่นา’“ครั้งก่อนยึดทรัพย์ของกบฎท่านอ๋องสี่ได้จำนวนหนึ่งซึ่งก็คือเงินที่ฝ่าบาททรงให้ส่งไปช่วยเหลือเมืองชิงหลิว แต่แคว้นหมิงต้องหาเงินเพิ่มเพื่อเตรียมสร้างเขื่อนให้เสร็จก่อนปีหน้าเพื่อลดปัญหาน ้าท่วมและการขาดน ้า พะยะค่ะ”“อืม…เงินสร้างเขื่อนสินะที่ยังเป็นปัญหา” อ๋องเก้ารู้สึกปวดหัว ‘การเป็นฮ่องเต้ช่างมีแต่เรื่องที่ต้องรับผิดชอบโดยแท้’ ตลอดชีวิตอ๋องเก้าไม่เคยอยากจะได้บัลลังก์มังกรเลย เขามองเห็นว่าช่างยุ่งยากยิ่งนักสู้ค้าขายและได้ใช้ชีวิตอิสระอยู่ภายนอกมิได้ ดีที่พี่สามสั่งเรื่องนี้ไว้แล้ว“รอต้นเดือนหน้าเจิ้นจะประกาศแนวทางการหาเงินเข้าแคว้นเพื่อมาสร้างเขื่อน ทั้งการปรับปรุงระบบการขนส่งภายในแคว้นและภายนอกแคว้น ตอนนี้เพื่อให้มีขั้นตอนที่ชัดเจนต้องรอผลการสำรวจเมืองต่างๆ ที่จะส่งกลับมาเสียก่อน
