บครัวเข้ามาอยู่ตำหนักเสียนเหลียงกับเป่าฉีหมดแล้ว ยังคิดว่าพี่สามจะบอกกำหนดกลับให้ข้าหรือไร?”“อ้อ!” ชินอ๋องเงยหน้าหัวเราะเล็กน้อย “ลืมไปว่าเจ้าเอามารดากับเจ้าแฝดนั้นมาด้วย ช่างเป็นน้องชายที่ดีจริงๆ”“หรือท่านจะเปลี่ยนกับข้า? ข้าจะได้พากันกลับวังเสี่ยวไท่กับถิงเอ๋อร์บ่นอยากกลับบ้านกันแล้ว” ใบหน้าอึมครึมของอ๋องเก้าทำเอาพี่ชายหัวเราะเสียงดังออกมา“ลูกข้าตั้งสี่คนนะ เจ้าจะให้ข้าหอบหิ้วคนจำนวนมากกว่าเจ้าเข้ามาอยู่ในวังเช่นนั้นหรือ?” ชินอ๋องทำหน้าเหยเกเมื่อคิดว่าหากกลับไปบอกพราชายาฟ่านซิ่วอิงของตนว่าต้องเข้าวังเพื่อปลอมเป็นฮ่องเต้กับฮองเฮานางคงไม่ยอมให้เขาเข้าห้องบรรทมเป็นแน่เขารู้ว่าภรรยาของตนต่อต้านการรับมอบบัลลังก์มังกรยิ่งกว่าสิ่งใด นางต้องการเพียงชีวิตครอบครัวธรรมดาเท่านั้น“ขืนท่านไปบอกพี่สะใภ้เช่นนั้น นางก็คงอาละวาดเป็นแน่”“เจ้าก็รู้อยู่แล้วยังคิดจะโยนภาระมาให้ข้าอีก”“ว่าแต่ สองคนนั้นไปที่ไหนกันแน่?”“เมืองชิงหลิว”“อืม…แต่ข้าไม่ห่วงพวกเขาหรอก มังกรขาวเจ้าเล่ห์ไม่มีทางปล่อยให้ผู้ใดทำอันตรายได้อยู่แล้ว”“ส่วนซือซือ ลี่เอ๋อร์ยืนยันว่านางร้ายกาจยิ่งกว่าที่เราคิด ไม่ต่างจากมังกรขาวเท่าไหร่? เท่าที่ข้าเห็นมานางเป็นหัวหน้าสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟ วิทยายุทธ์สูงส่งนางสามารถช่วยคุ้มกันพี่สามได้อีกแรงหนึ่ง”“สองสามีภรรยานั่นคงมิได้ไปด้วยใบหน้าธรรมดาสินะ”“ใช่! พวกเขาเป็นพวกข้า และพวกข้าเป็นพวกเขา”ชินอ๋องไ
