ิงๆ ดอกนะ?”“จริง! คนอย่างข้าจอมยุทธ์หง ไม่ว่าจะตั้งใจทำสิ่งใดล้วนแต่บากบั่นทำจนสำเร็จ” นางประกาศกร้าวจนเขารู้สึกกลัว ตอนที่นางบอกว่านางเป็นคนฆ่านักฆ่าสำนักมืออสูรเพื่อช่วยเหลือขุนนางผู้นั้นเขาก็ตกใจมากพอแล้ว“หากเจ้าคิดจะไปจริงๆ เช่นนั้นก็นำข้าไปด้วยก็แล้วกัน” ในเมื่อห้ามนางไม่ได้เขาก็คงต้องตามใจนางให้ถึงที่สุด ฮ่องเต้หมิงเฟยหลงตัดสินใจจะตามนางไปทุกหนทุกแห่งไม่ว่าจะอันตรายเพียงใด“ได้! เราสองคนไปด้วยกันทุกที่ก็แล้วกัน” หงซือซือสรุปอย่างอารมณ์ดี “ว่าแต่ท่านคิดจะทำอย่างไรเรื่องเจ้าเมืองชิงหลิว”“คงต้องส่งคนไปสืบให้แน่ชัดก่อนจะลงมือกำจัดคนเลว แต่เรื่องนี้คงให้ขุนนางพวกนั้นรู้ก่อนมิได้ ต้องมีการสืบในทางลับเสียก่อน”“ท่านหมายถึงสิ่งใด?”“ในเมื่อเจ้าเองก็อยากออกไปใช้ชีวิตจอมยุทธ์อยู่ข้างนอกวังหลวง นี่ก็นับเป็นโอกาสดีแล้วมิใช่หรือ? เราสองคนก็ออกไปสืบเรื่องนี้ด้วยกันดีหรือไม่?”“ไอ้หยา!” หงซือซือคาดไม่ถึงว่าเขาจะยอมพานางออกไปจากวังด้วยตนเอง นางรีบโผเข้าไปเกาะแขนเขา “เราจะไปเมื่อใดดี?”“พรุ่งนี้”ฮ่องเต้สั่งให้คนไปตามท่านอ๋องเก้ากับพราชายาหานซู่ลี่ให้เข้าวังอย่างเร่งด่วน เมื่อท่านอ๋องกับพระชายาได้ยินรับสั่งของฮ่องเต้แล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นจึงได้นำพระมารดากับลูกฝาแฝดทั้งสองเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อพักอยู่ในตำหนักเสียนเหลียง ส่วนท่านอ๋องกับพราชายานั้นออกเดินทางพร้อมองครักษ์ที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ไปยังเมือง
