่ล่าข้า แต่เมื่อหนีมาใกล้จะถึงเมืองหลวงกลับเจอนักฆ่ากลุ่มที่พวกท่านเห็น”“ฎีกายังอยู่หรือไม่?”“อยู่นี่” หยวนช่วยล้วงเข้าไปในสาบเสื้อด้านในที่เย็บซอกไว้สำหรับซ่อนฎีฎาเล่มเล็กปกแข็ง ยื่นให้กับหงซือซือ “แม่นางได้โปรดช่วยเหลือข้านำมันไปถวายฮ่องเต้ให้ด้วยเถิดเพื่อความสงบสุขของราษฎรทั้งปวง”“ไม่ต้องห่วง ข้าดูแลสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟแห่งนี้รับปากท่านว่าจะนำฎีกาขึ้นทูลเกล้าถวายฮ่องเต้ให้สำเร็จ”“ขอบคุณหัวหน้าหง ชั่วชีวิตข้าจะไม่ลืมพระคุณของท่าน”“ไม่ต้องขอบคุณข้าดอก ข้าทำเช่นนี้ก็เท่ากับได้ช่วยชาวบ้านนับเป็นโอกาสดีที่จะได้ทำเพื่อแคว้นหมิง”พราชายาหานซู่ลี่ยังมิได้เปิดผ้าคลุมหน้าจึงเอ่ยขึ้น “ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าคนผู้ใดส่งคนมาตามฆ่าท่าน?”“ข้าไม่รู้ดอก แต่ที่มั่นใจคงเป็นพวกเดียวกับเจ้าเมืองชิงหลิวเพราะตอนที่หนีออกจากเมืองมาได้นั้นพวกมือปราบยังตามข้ามาอยู่เลย คนภายนอกมีหรือจะรู้ว่าข้าถือฎีกานี้มาด้วย”“พวกเขาว่าจ้างนักฆ่าสำนักมืออสูรได้ย่อมไม่ธรรมดา นักฆ่านัยน์ตาขาวพวกนี้เป็นนักฆ่าระดับต้นของสำนักนักฆ่าอันดับหนึ่งในยุทธภพ หากเจ้าเมืองชิงหลิวสามารถไปติดต่อพวกเขามาได้แสดงว่าเจ้าเมืองผู้นี้ต้องมีเส้นสายใหญ่โตมิใช่เล่น” หงซือซือนึกถึงครั้งที่นางเคยเดินทางไปเมืองนี้พร้อมหงอี้เทียนผู้พี่เมืองชิงหลิวเป็นเมืองขนาดกลาง รายได้ของพวกเขาขึ้นอยู่กับเพาะปลูกธัญพืชและหาของป่า หากเกิดน ้าท่วมและดินโคลนถล่มจากแนวเขาละแ
