“จริงของเจ้า แต่ในวังหลังแห่งนี้เต็มไปด้วยเส้นสายแห่งความสัมพันธ์และอำนาจ ต่อไปข้าจะไม่รับสนมเข้ามาเพิ่มอีก ส่วนคนที่อยู่แต่เดิม หากมิได้ทำสิ่งใดผิดพวกนางก็จะสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต”“ฝ่าบาทแล้วเรื่องของเก่อมามาหลี่ นางสารภาพหรือไม่?” อ๋องเก้านึกถึงเรื่องของตำหนักฟาหยางที่ฮ่องเต้ทรงเล่าให้ฟังเมื่อคราวก่อนฮ่องเต้ส่ายพระพักตร์ “นางฆ่าตัวตายไปแล้ว”“หืม…นางช่างจงรักภักดีนัก”“ยังไม่ได้ความจริงใดจากปากนางก็ชิงฆ่าตัวตายไปเสียก่อน น่าเสียดายนักนางยอมรับแต่เพียงว่าตนเองเป็นคนวางยาตงเฟยเท่านั้น”“เช่นนี้ก็ยังต้องวางแผนต่ออีก พะยะค่ะ”“เจ้ามีหรือไม่เล่า?”“ยามนี้มิใช่ข่าวลือของฝ่าบาทกับฮองเฮาจะทำให้พวกเขาร้อนก้นกันแล้วกระมัง?”ฮ่องเต้ทรงพยักหน้า “ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น ยิ่งได้เห็นว่าข้าโปรดปรานฮองเฮามาก พวกเขายิ่งต้องรีบลงมือ”“ฝ่าบาทคิดว่าพวกเขาต้องการกำจัดรัชทายาทใช่หรือไม่?”“ต้องบอกว่ารัชทายาทที่พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ต่างหาก แม้เสิ่นกุ้ยเฟยจะถูกส่งไปตำหนักว่างจี้แล้วแต่ก็ยังมีตำหนักใหญ่อีกสามตำหนักและพระสนมขั้นรองอีกหลายคนเลยเทียวที่มีคนหนุนหลังในราชสำนัก” ฮ่องเต้หันมาจับพระหัตถ์ฮองเฮา “มีเพียงเจ้าผู้เดียวที่ไม่มีกลุ่มอำนาจหนุนหลังนอกจากข้า”“พวกเขาคิดหรือว่าข้าไม่มีขุนนางหนุนหลังแล้วจะทำสิ่งใดไม่ได้”“ซือซือ เจ้ามีเพียงข้าสนับสนุนผู้เดียวก็พอแล้ว”ฮ่องเต้ทรงบีบมือนางเบาๆ“ข้ารู้พี่สา
