ี้นี่เอง คราวหน้าเห็นที่จะต้องให้เจ้าช่วยพาข้าออกไปบ่อยๆ” เขาดมแก้มนางเบาๆ ก่อนจะกดบ่าเล็กน้อยให้นางนั่งลงที่โต๊ะกลางห้องบรรทม เขานั่งเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ กางสองขาออกแล้วเลื่อนเอาเก้าอี้ของนางมาอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้าง สอดแขนเข้าที่เอวเล็กเกยคางที่ไหล่บอบบาง“ท่านจะเล่าได้หรือยัง? ข้ารอฟังจนหงุดหงิดแล้วนี่?”“น้องหญิง เจ้าใจร้อนจริง ข้ากำลังจะเล่าอยู่นี่ไงเล่า?” ฮ่องเต้หนุ่มกระซิบเย้านางด้วยรอยยิ้มสดใส“แต่เจ้าต้องป้อนน ้าชาข้าสักจอกก่อนสิ ข้าพูดอยู่ตำหนักนั้นจนเจ็บคอไปหมดแล้ว”
