งหมด แล้วเสด็จกลับยังตำหนักเป่าฉี หงซือซือที่ผุดลุกผุดนั่งอยู่หน้าตำหนักเมื่อเห็นร่างสูงสง่าที่เดินนำหน้าผู้คนขบวนใหญ่กลับมาก็ยืนยิ้มอย่างยินดี หมิงเฟยหลงแทบอยากจะใช้วิชาตัวเบาโผเข้าไปหานางทว่าในวังหลวงแห่งนี้เขาต้องรักษาความเคร่งขรึมและดูดีในสายตาข้าราชบริพารไว้เสมอ สิ่งที่ทำได้ก็เพียงเดินสาวเท้าให้เร็วขึ้นเท่านั้น เมื่อก้าวขึ้นบันไดถึงตัวนางก็รีบประคองไหล่บอบบางเข้าไปในห้องโถง“เจ้ามารอข้างนอกทำไมกัน? อากาศฤดูนี้เริ่มเย็นลงแล้ว ประเดี๋ยวก็ไม่สบายดอก ข้ารู้ว่าเจ้าตื่นเต้นที่จะได้ฟังเรื่องที่ข้าไปจัดการ” ทรงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูใบเล็กบอบบางของนาง“พี่สาม ท่านรู้แต่ก็ยังถ่วงเวลาข้าอีก” นางทำท่าจั๊กจี้เล็กน้อย นั่นเพราะลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่าอยู่ข้างหูทำเอาขนหลังคอลุกชันไปหมด แม้จะร่วมเตียงกับเขาไปสองวันสองคืนแล้ว นางจำไม่ได้ด้วยซ ้าว่าเขาเริ่มบทรักไปกี่ครั้ง เพราะหลังจากตื่นมาให้เขาอุ้มนางอาบน ้าและกินข้าวแล้ว เขาก็ยังอุ้มนางกลับไปนอนบนเตียงและสั่งมิให้ผู้ใดรบกวน นางหลับไปพักหนึ่งก็โดนเขาปลุกด้วยการจูบไปทั่วไปหน้า จากนั้นก็กลับไปสู่เรื่องราวคล้ายคืนแรก มีช่วงพักอยู่เพียงช่วงเดียวเท่านั้น แต่พอกลับมาแล้วเขาก็รุกเร้าอ้อนวอนอีกเป็นอยู่เช่นนั้นจนล่วงเข้ายามสายของวันที่สาม เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าต้องจัดการเรื่องที่ค้างคาให้เสร็จเรียบร้อย“ข้าเพิ่งรู้ว่าการออกไปสืบเรื่องในวังด้วยตนเองมันสนุกเช่นน
