ษที่บันทึกคำสารภาพของนางกำนัลอาวุโสถวายฮ่องเต้“ความผิดของนางล้วนเกี่ยวพันกับเจ้าสินะ”ฮ่องเต้หันมาทอดพระสนมด้วยท่าทีหมางเมินและชิงชัง เขาเคยคิดว่านางน่าจะพิษสงน้อยกว่าอดีตฮองเฮาแต่นางก็มิได้แตกต่างกับสตรีผู้นั้น“นำพระสนมเสิ่นไปตำหนักว่างจี้” สิ้นคำสั่งนั้นเสิ่นกุ้ยเฟยถึงกับเป็นลมล้มพับลงไปท่ามกลางนางกำนัลที่กรูกันเข้าไปประคองนางขึ้น “ความผิดนางมากมายเกินกว่าจะพูดตรงนี้ได้หมด ถึงอย่างไรนางก็สมควรไปอยู่ตำหนักนั้น”“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำจริงๆ เพคะ ได้โปรดฟังหม่อมฉันก่อน” เสิ่นกุ้ยเฟยร ่าร้องขณะที่อู๋กงกงสั่งให้นางกำนัลร่างใหญ่มาประคองพระสนมให้ไปขึ้นเกี้ยว พละกำลังของนางกำนัลทั้งสองนั้นยากที่ร่างบางของพระสนมจะต้านทานไหว“นางกำนัลที่ช่วยนางทำความผิดประหารให้หมด”ฮ่องเต้หันไปสั่งอู๋กงกง“พะยะค่ะ” ขันทีอาวุโสต้องเตรียมการร่างราชโองการบรรยายความความผิดและโทษของเสิ่นกุ้ยเฟยและนางกำนัลคนสนิทของนางเพื่อสั่งประหารให้เร็วที่สุด“ฝ่าบาททรงตัดสินแล้วนะ ถ้าเช่นนั้นอัยเจียก็ขอกลับตำหนักก่อน” ฮองไทเฮารับการส่งเสด็จของฮ่องเต้ด้วยยิ้มเย็นยะเยือก ที่ผ่านมาหลงไปโทษว่าเป็นความผิดของเถียนฮองเฮาเสียทั้งหมดที่หวังกำจัดทายาทของฮ่องเต้ที่แท้เสิ่นกุ้ยเฟยเองก็มีส่วน ‘หึ!พวกนางก็เลวร้ายพอๆ กับข้า กว่าจะก้าวขึ้นไปสู่ตำแหน่งสูงสุดได้ก็ต้องยอมมือเปื้อนเลือดเหมือนกันสินะ’ฮ่องเต้ทรงปล่อยให้ใต้เท้าเหม่ยจัดการเรื่องทั้
