เนื้ออุ่นที่นางกอดอยู่ดูคล้ายจะร้อนขึ้น หงซือซือเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ เนื้อหนังของคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นภาพที่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด หน้าผงะออกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นช่วงบนของบุรุษจึงนึกทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอยู่พักหนึ่ง “พี่สาม!”เขาลืมตาขึ้นมองร่างในอ้อมกอดเมื่อได้ยินเสียงเรียก “เจ้าตื่นแล้วหรือ?”หงซือซือมีสีหน้าเก้อเขินเมื่อเริ่มรู้สึกว่าตนเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าและกำลังแนบเนื้อกับผู้ชายตรงหน้า “อืม…ข้าเอง!”“พวกเรา….” นางกลอกตาไปมาเล็กน้อย“ใช่! ข้าตกเป็นของเจ้าแล้ว” หมิงเฟยหลงทำสีหน้าเศร้าสลด “อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่คิดจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น”“รับสิ!ข้ารับ!” หงซือซือยกมือขึ้นทาบใบหน้าของเขาแล้วสบตาอย่างกล้าหาญ “ข้ารู้ ข้าเต็มใจ” แม้นางจะยิ้มอายๆ แต่กลับไม่ยอมหลบตาเขาแม้แต่น้อย“เช่นนั้น….”“ข้าเป็นจอมยุทธ์ผู้หนึ่ง ย่อมรักษาสัจจะเหนือสิ่งใด ในเมื่อข้ารับปากแล้วก็ต้องรับผิดชอบท่านอย่างแน่นอน”หมิงเฟยหลงอยากจะทำใบหน้าให้น่าสงสารกว่านี้อีกสักนิดด้วยเกรงว่านางจะไม่ยอมรับแล้วอ้างว่าที่ทำไปเพราะความเมา มิคาดว่านางกลับยอมรับผิดชอบเขาอย่างง่ายดาย เขาจึงอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ หงซือซือยื่นหน้ามาหอมแก้มเขา“พี่สาม ท่านเป็นของข้าแล้ว ข้าจะดูแลท่านให้ดีที่สุด” หงซือซือจำได้ว่าร่างกายของเขามีบาดแผลอยู่ด้านหลังอยู่หลายรอย นางเพิ่งสังเกตว่าด้านหน้าก็มีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่อยู่รอยหนึ่ง ตรงที่ฝ่ามือของนางกำลังทาบ
