หมิงเฟยหลงใช้พละกำลังที่เหนือกว่าอุ้มร่างนางขึ้นบนเตียง ในขณะที่ หงซือซือยังคงโวยวาย “พี่สามเรา…มา….ดื่มกันอีกสักหน่อยเถิด”“เจ้าจะม่ายหวายอยู่แล้ว” เขาทั้งอุ้มทั้งเถียงกับนาง หงซือซือดิ้นแรงจนร่างของนางพลิกกลับมาล้มทับเขาบนเตียง ใบหน้าของเขาและนางแดงก ่า“พี่สามท่านปล่อยข้าก่อน ข้าหายใจไม่ออกแล้ว”นางดิ้นอยู่บนร่างเขา ทั้งๆ ที่เขาแค่ประคองช่วงเอวของนางไว้เพราะเกรงจะดิ้นตกเตียงไป“เจ้าต่างหากปล่อยแขนที่รัดคอข้าออกที ข้าจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”หงซือซือมองร่างที่ถูกทับอยู่เบื้องล่าง “อ้าว! นี่ข้าทับท่านอยู่หรอกหรือ?” ไม่เพียงแต่เท่านั้นมือของนางช้อนอยู่ใต้ท้ายทอยของเขาคล้ายกำลังบีบคออยู่“ใช่! เจ้าจะบีบคอข้าตายอยู่แล้ว”“ขะ ขอโทษ” นางค่อยๆ ไถลร่างลงมานอนด้านข้าง “เช่นนั้น ท่านก็ขยับมานอนดีๆ สิ” นางยกมือขึ้นตบที่นอนข้างๆ อย่างแรง“ข้าอยู่ทางนี้” เขาตะแคงร่างไปหานางที่หันหน้าไปอีกทางหนึ่ง แล้วช้อนใบหน้าของนางให้หันมาทางเขา “เขาหันผิดข้างแล้ว”“อ้อ!” นางหัวเราะแล้วหันกลับมาหาเขา ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงหนึ่งชุ่น “ดูหน้าท่านสิ!แดงไปหมดแล้ว” นางชี้หน้าเขา นิ้วนั้นเอียงไปมา“หน้าเจ้าเองก็ใช่ว่าจะแดงน้อยกว่าข้าเสียที่ไหน?” เขายื่นมือสองข้างมาบีบแก้มนางแรงจนอีกฝ่ายร้องโอดโอย“เจ็บนะ! พี่สาม ท่านคิดจะฆ่าข้าหรือไงกัน?” นางยกมือขึ้นตบแขนของเขาอย่างแรงสองสามครั้ง เขาจึงได้สติปล่อยมือที่บีบแก้มนางแล้
