หมิงเฟยหลงแววตาไหวระริกเพียงเล็กน้อยแม้จะเป็นเพียงวูบเดียวแต่หงซือซือกลับสังเกตได้ทัน‘รอบตัวของพี่สามเต็มไปด้วยอันตรายและกลิ่นไอความตายเพียงนี้ก็ไม่แปลกที่เขาจะระแวดระวังตัวอย่างที่สุด’“พี่สาม ท่านอยู่ท่ามกลางหมู่สตรีเช่นนี้มานานรู้สึกเหน็ดเหนื่อยบ้างหรือไม่?”เขาถอนหายใจ “แม้พวกนางจะทำเพื่อเอาใจข้าบางคนต้องการอำนาจ บางคนต้องการเงิน และบางคนก็ต้องการชีวิตของข้า”“อย่างน้อยในหมู่พวกนางก็ต้องมีคนที่รักท่านด้วยใจจริงอยู่บ้างล่ะ” นางยิ้มประจบเอาใจ ฮ่องเต้หันมาสบตานาง หงซือซือไม่อยากให้เขารู้สึกเศร้าใจ นางจึงคิดจะปลอบโยนเขา “เราดื่มกันสักหน่อยดีหรือไม่?”“หากเจ้าดื่มเป็นเพื่อนข้า ข้าย่อมคลายเศร้า”สายตาสลดของเขาทำเอานางใจอ่อน ยิ่งอยู่กับเขานานเข้านางยิ่งสังเกตได้ว่าคนรอบข้างเขาล้วนแต่รู้หน้าไม่รู้ใจ นางจึงยิ่งรู้สึกเห็นใจเขามากยิ่งขึ้น“ได้! ข้าจะดื่มเป็นเพื่อนท่านเอง แต่เราจะดื่มอยู่ข้างนอกเช่นนี้อาจจะไม่เหมาะนัก เราเข้าไปดื่มในห้องจะปลอดภัยกว่า” นางมองซ้ายมองขวาแม้สวนหลวงแห่งนี้จะมีองครักษ์จำนวนมากคอยเดินลาดตระเวณและองครักษ์ประจำพระองค์คอยเฝ้าอยู่แต่ใช่นางจะไม่รู้ว่าเขาเคยถูกลอบฆ่ามาหลายครั้งทั้งในวังและนอกวังหมิงเฟยหลงทรงตามใจนาง เขาจูงมือฮองเฮากลับเข้าไปในตำหนักเป่าฉี “ข้าฟังเจ้าทุกอย่าง เรากลับเข้าไปข้างในกันเถอะ”เมื่ออู๋กงกงนำสุราหมักรสเลิศที่ได้รับบรรณาการจากแคว้นเว่ยมาส่งยังห้องบรรทม
