ฮ่องเต้และฮองเฮากำลังนั่งรออยู่แล้ว ฮ่องเต้ทรงเป็นผู้รินสุราให้กับฮองเฮาพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ อู๋กงกงมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ หลวนฮองเฮาทรงมาพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงของฮ่องเต้อย่างแท้จริงความอ่อนโยนของฝ่าบาทที่มิเคยแสดงต่อผู้ใดอย่างชัดเจนมาก่อน อู๋กงกงอยู่กับพระองค์มานานจนพอจะแยกแยะได้ว่ากริยาใดคือเสแสร้งและกริยาใดคือสิ่งที่มาจากความจริงใจของพระองค์ แม้จะไม่รู้นัยในการกระทำทั้งหมดของพระองค์แต่ครั้งนี้ดูทีแล้วฝ่าบาทช่างมีความสุขยิ่งนัก อู๋กงกงค้อมศีรษะถอยออกมาพร้อมโบกมือไล่ให้ข้าราชบริพารทุกคนออกไปจากบริเวณนั้นให้หมด“เหล้าหมักร้อยปีนี้เป็นของบรรณาการจากแคว้นเว่ย ข้าเก็บไว้นานแล้วเพื่อจะฉลองในโอกาสพิเศษจริงๆ วันนี้ข้ากับเจ้าถือว่าฉลองความราบรื่นเบื้องต้นในการร่วมงานกัน ดังนั้นเป็นโอกาสพิเศษที่เราควรจะได้ลิ้มรสสุราไหนี้” หมิงเฟยหลงรินสุราจอกแรกให้นางแล้วจึงรินให้ตนเอง หงซือซือยกขึ้นชนจอกกับเขาแล้วชิมเล็กน้อย“รสชาติดีที่เดียว ไม่แรงอย่างที่ข้าคิดไว้”“เจ้าอย่าประมาทสุราหมักระยะยาว เหล้าประเภทนี้ตอนดื่มมักจะดูว่ากลิ่นน้อย รสไม่บาดคอ ทว่าดื่มไปเพียงเล็กน้อยกลับเมายิ่งกว่าสุราทั่วไปหลายเท่า” เขารีบเตือนเมื่อเห็นนางกระดกสุราไปจนหมดจอก แต่ไม่ทันแล้วหงซือซือคว้ากาสุราไปรินให้เองแล้วกระดกลงคอ“อร่อยนะพี่สาม ข้าไม่เคยดื่มสุรารสเลิศเช่นนี้มาก่อน ท่านเป็นฮ่องเต้ก็มีประโยชน์ตรงนี้นี่เอง
