เมื่อเก่อมามาหลี่ถูกจับกุมไป ตงเฟยในฐานะที่เป็นเจ้านายโดยตรงก็ไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบนางจึงถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าที่ตำหนักฮองไทเฮาหลังจากที่รักษาตัวหายแล้ว ฮ่องเต้ทรงมอบสิทธิ์ในการตัดสินพระทัยลงโทษให้กับฮองไทเฮา“ฝ่าบาท ทรงปัดความรับผิดชอบได้รวดเร็วนัก”“เสด็จแม่ช่วยหม่อมฉันด้วยเถิด คราวนี้พระสนมทั้งสองถูกวางยาพร้อมกัน แต่ที่เกินคาดคือเก่อมามาหลี่วางยาตงเฟยเจ้านายของตนเอง มันไม่แปลกไปหน่อยหรือ? แม้จะหาตัวคนวางยาเหม่ยเฟยไม่ได้แต่หม่อมฉันคาดว่าคงจะเป็นหนึ่งในสามแน่” สีหน้าของฮ่องเต้ดูมีเลศนัยจนฮองไทเฮาต้องหันมามองซ ้า“ฝ่าบาทคงมีแผนสินะ?”“ทรงสมกับเป็นเสด็จแม่ของกระหม่อม” ฮ่องเต้ทรงค้อมพระเศียรเล็กน้อย“อืม…” ฮองไทเฮาทรงยิ้มน้อยๆ “เช่นนั้นก็ว่าไปตามแผนของเจ้าเถิด”“ขอบพระทัยพะยะค่ะ”เก่อมามาหลี่ไม่ได้ให้การซัดทอดผู้ใด นางยอมรับว่าตนเองเป็นผู้วางยาพระสนมเพียงเพื่อให้ฮ่องเต้เกิดการหวาดระแวงในตัวพระสนมองค์อื่นเท่านั้น มิได้หวังทำร้ายหรือเอาชีวิตตงเฟยแต่อย่างใด? เมื่อสอบสวนโดยละเอียดแล้วฮองไทเฮาทรงสั่งให้กักบริเวณตงเฟยหกเดือนในฐานะที่นางไม่อาจควบคุมคนรับใช้ของตนได้ ส่วนเก่อมามาหลี่ถูกเนรเทศออกไปอยู่ชายแดนเมื่อข่าวของตงเฟยหลุดออกไปนอกวัง ใต้เท้าตงแห่งกรมโยธาธิการในฐานะบิดาพระสนมตงรู้สึกอับอายนักในยามเข้าสู่ท้องพระโรง ขุนนางสูงวัยต้องเผชิญหน้ากับสายตาตำหนิของเหล่าขุนนางด้วยกันแม้ผู้กระทำผิดจะเป็นเ
