ตื่นเต้น “เจ้าเจอสิ่งใด?” ขันทีน้อยยื่นขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวมาหน้าจูจิ้นติ้ง เขารับแล้วเปิดฝาจุกขวดนั้นออกมาดมเล็กน้อย“พวกเจ้าหากันต่อไปนะ เดี๋ยวข้าไปหาหมอหลวงก่อน” จูจิ้นติ้งร้องเรียกคนสนิททั้งสองให้รีบตามตนเองไปตรวจสอบขวดที่เพิ่งค้นพบ หู่ซิ่นสือเห็นจูจิ้นติ้งก้าวเร็วๆ ไปทางสำนักหมอหลวงคิดจะเรียกเอาไว้แต่กลับเรียกไม่ทัน ผ่านไปครึ่งชั่วยามองครักษ์จูก็เดินลิ่วกลับมาใบหน้าของเขายิ้มกว้างราวกับผู้ชนะ“ไปเข้าเฝ้ากันเถอะ ซิ่นสือ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องกราบทูล” สีหน้าของจูจิ้นติ้งเหมือนกับพบเรื่องยิ่งใหญ่ เดินนำหน้าหู่ซิ่นสือไปด้วยท่าทีราวกับชนะสงครามกอบกู้แคว้น องครักษ์หู่รู้ว่าต่อให้เซ้าซี้อย่างไรจิ้นติ้งก็คงไม่ยอมบอกเขาอยู่ดีฮ่องเต้ทรงอ่านเอกสารที่สำนักหมอหลวงเขียนรับรองการตรวจสอบและพิจารณาขวดยาที่วางอยู่ตรงหน้า “เจ้าพบมันในสวนที่จัดงานเช่นนั้นหรือ?”“พะยะค่ะ หม่อมฉันรู้สึกสังหรณ์ใจจึงให้ขันทีไปช่วยกันลองค้นดู”“ดีมาก! อู๋กงกงเอารางวัลมา” ฮ่องเต้ปลาบปลื้มที่องครักษ์ประจำพระองค์มิได้ปล่อยผ่านเรื่องที่พระองค์ให้ความสนใจ อู๋กงกงสั่งให้ขันทีถือถาดตำลึงทองออกมา “นี่คือรางวัลของเจ้า”จูจิ้นติ้งเห็นของบนถาดแล้วในใจก็ลิงโลด “ขอบพระทัย พะยะค่ะ”“คราวนี้พวกเจ้าต้องหาความจริงให้ได้ว่าผู้ใดคือคนที่เอาของสิ่งนี้ไปทิ้งในกอดอกไม้นั่น? ถ้าสอบถามให้ละเอียดมากพอก็น่าจะตามหาร่องรอยได้บ้าง”หู่ซิ่นสือกับจูจิ้นต
