ริพารมุ่งตรงไปยังตำหนักของฮองไทเฮา ครั้นเสด็จไปได้ระหว่างทางนางก็คิดจะถอนมือออก ทว่าฮ่องเต้ทรงยื้อยุดเอาไว้“ข้าราชบริพารแถวนี้มีมากนัก ทั้งคนของเสด็จแม่ก็ออกมาต้อนรับพวกเราแล้วเจ้าเห็นหรือไม่?” หงซือซือได้ยินคำขู่นั้นก็ไม่กล้าขัดพระทัย ฮ่องเต้ทรงสำทับอีก “เราสัญญากันไว้แล้วต้องเล่นงิ้วเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่ปรองดองอย่างไรเล่า?”“เพคะ” ฮองเฮาเงยหน้าตอบพร้อมรอยยิ้มหวานจนฮ่องเต้ตาพร่าพรายไปชั่วขณะ ขันทีและนางกำนัลที่เดินตามมาข้างหลังที่เห็นท่าทางหวานชื่นระหว่างสองพระองค์ต่างตื่นเต้นเพราะมิเคยฝ่าบาทแสดงท่าทีเช่นนี้กับผู้ใดมาก่อน พวกเขาลอบเงยหน้ามองกันเพียงเล็กๆ น้อยๆ แล้วก้มหน้าอมยิ้มไปตามๆ กันเมื่อเสด็จไปถึงฮองไทเฮาทรงประทับพระเก้าอี้รออยู่แล้ว ทรงยิ้มแย้มต้อนรับโอรสบุญธรรมและพระสุณิสาด้วยความดีพระทัย “อัยเจียรออยู่เทียว เกรงว่าพวกเจ้ามาช้าอาจจะหิว” ทั้งสองจึงถวายน ้าชาคารวะฮองเฮาแล้วรอร่วมโต๊ะเสวยพระกระยาหารเช้า “อัยเจียหวังว่าพวกเจ้าจะรีบมีพระโอรสในเร็ววัน หวังเพียงอย่างเดียวว่าแคว้นหมิงจะมีรัชทายาทองค์ใหม่”“เหตุใดพระองค์จึงทรงใจร้อนนักเล่า? หม่อมฉันเพิ่งแต่งงานเมื่อวานนี้เองนะ พะยะค่ะ” ฮ่องเต้ทรงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม“ฝ่าบาทรีบหน่อยก็ดีมิใช่หรือ? ได้โอรสหลายๆคนก็ยิ่งดีในวังจะได้มีชีวิตชีวาอีกครั้ง” ฮองไทเฮาทรงสบตาคนทั้งสองตรงหน้าอย่างแน่วนิ่ง“เพคะ” ฮองเฮารับคำพร้อมก้มหน้าเอียงอาย ‘จะมีลูก
