ฮ่องเต้ทรงพึมพำออกมา“ท่านตื่นแล้วหรือ?” นางข่มความรู้สึกเก้อเขินไว้ในอก จากนี้ไปคงต้องพยายามตัดใจมิให้เผลอไผลชื่นชมเขามากไปกว่านี้“อืม…ข้ารอให้เจ้าปลุก แต่เจ้าก็เอาแต่มองข้านิ่งอยู่”“อะ อ้อ! ข้าจะปลุกก็เกรงใจท่าน”“ซือซือ ระหว่างเราไม่ควรจะมีคำว่าเกรงใจ” หมิงเฟยหลงผินพระพักตร์มามองหน้านาง “ข้ากับเจ้าเป็นยิ่งกว่าพี่น้อง ข้าอยากให้เจ้าไว้วางใจในตัวข้า”นางถอยไปจนชิดผนังด้านในนอนกอดอกมองดูเขา “ข้าขอบคุณที่ท่านมองเห็นข้าเป็นพี่น้อง ทว่าระหว่างเราควรรักษาระยะห่างไว้บ้างเพราะถึงอย่างไรเราทั้งสองก็ยังมีฐานะหน้าที่แตกต่างกันอยู่”
