อิทธิพลของเถียนฮองเฮาที่ครอบคลุมไปทั่ว วังหลัง“ขันทีที่ตำหนักฮองไทเฮาเล่าว่าฮ่องเต้เสด็จไปร่วมโต๊ะเสวยทุกเย็นและยังเสด็จมาส่งองค์หญิงหลวนด้วยพระองค์เองทุกวัน เพคะ”“หือ! จริงหรือ?” ใบหน้าที่เหม่อลอยหันกลับมามองเก่อมามาหลี่อย่างสนใจ“เพคะ หม่อมฉันตรวจสอบข่าวนี้กับนางกำนัลหลายคนที่อยู่แถวนั้น”“มิใช่ว่าฝ่าบาททรงคิดจะมีพระโอรสกับนางหรอกหรือ?” ประโยคนั้นคล้ายกับนางจะรำพึงกับตนเองมากกว่าเอ่ยถามคู่สนทนา“พระสนม นี่เป็นเรื่องใหญ่นะเพคะ หลังอภิเษกสมรสหากฮองเฮาทรงพระครรภ์ โอกาสที่เหล่าพระสนมจะได้รับอนุญาตให้อุ้มครรภ์ก็อาจจะน้อยลงไปด้วย ยิ่งนางหากเป็นคนร้ายกาจเช่นเดียวกับเถียนฮองเฮา เราก็ยิ่งยากจะขยับตัว”“อืม…เห็นทีข้าเองก็ต้องรีบไปเข้าเฝ้าว่าที่ฮองเฮาผู้นี้เช่นกัน”“ยามนี้เลยดีไหม เพคะ หากเรายังช้าประเดี๋ยวเฉินเฟยอาจจะชิงตัดหน้าไปก่อน” เก่อมามาหลี่รีบนำเสนอ หากยังคงช้าอยู่อาจจะมิรู้ว่าทิศทางในวังนี้ผันเปลี่ยนไปอย่างไร ในวังหลังแห่งนี้ผู้ที่ชักช้าย่อมจะปรับตัวไม่ทัน“ดี! เช่นนั้นเจ้ารีบไปตำหนักเสียนเหลียงก่อน ข้าจะตามไปประเดี๋ยวนี้”“เพคะ” เก่อมามาหลี่รีบเดินลิ่วนำหน้านางกำนัลอีกสองคนตรงไปยังตำหนักเสียนเหลียง ส่วนพระสนมตงเฟยก็เปลี่ยนเครื่องทรงให้งดงามทั้งอาภรณ์เครื่องประดับและแต่งหน้าเพิ่มให้โดดเด่นยิ่งขึ้นเมื่อเก่อมามาหลี่เข้าไปแจ้งให้นางกำนัลที่เฝ้าหน้าตำหนักเสียนเหลียงรู้ว่าพระสนมตงเฟยมีประสงค์จ
