ะขอเข้าเฝ้าองค์หญิงหลวน เต้ามามาหลี่ที่เป็นหัวหน้านางกำนัลประจำตำหนักเสียนเหลียงจึงเป็นผู้เข้าไปทูลให้องค์หญิงทราบ“ว่าแล้วเชียว พวกนางน่าจะแห่มาหาเจ้ากันจนครบแน่” พราชายาหานซู่ลี่เอียงตัวเข้าไปกระซิบกับองค์หญิง นักแปลงโฉมคนงามอมยิ้มน้อยๆ“เจ้าก็เล่นงิ้วช่วยข้าต่อหน่อยสิ ยังไม่ถึงยามที่ต้องกลับวังมิใช่หรือ?”“อืม…ก็รอจนกว่าท่านอ๋องจะมารับ”องค์หญิงหลวนสั่งให้นางกำนัลเตรียมน ้าชาหรงจิ่งอีกครั้งหนึ่ง “เห็นทีวันนี้ชาหรงจิ่งพระราชทานของข้าคงจะหมดห่อแน่”เมื่อร่างระหงนวยนาดมาถึงแล้วก้มลงถอนสายบัวอย่างงดงาม ในใจของสตรีทั้งสองที่นั่งรออยู่ก็อดชื่นชมพระสนมตรงหน้ามิได้ นางช่างอ่อนหวาน อ่อนช้อยและดูสุภาพเรียบร้อยนัก“ตงเฟยคารวะองค์หญิงและพราชายา เพคะ” พระสนมตงเฟยลอบสังเกตว่าที่ฮองเฮาและพราชายาหานซู่ลี่ นางทั้งสองแต่งหน้าเพียงเบาบางแต่กลับเฉิดฉายโดดเด่นนัก องค์หญิงหลวนผู้นี้มีรูปโฉมพอๆ กับสตรีที่ได้ขึ้นชื่อว่ามีความงามเป็นอันดับหนึ่งในเมืองหลวงอย่างพราชายาของท่านอ๋องเก้า นับว่าเป็นผู้มาใหม่ที่น่าเกรงขามนัก ‘มิน่าเล่า! จึงมีข่าวลือว่าฝ่าบาททรงเฝ้าทุกวัน’“พระสนมเชิญนั่งเถิด เปิ่นกงให้คนเตรียมชาหรงจิ่งไว้ต้อนรับแล้ว”ตงเฟยค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งอย่างแช่มช้อย “ช่างเป็นพระกรุณา”“เปิ่นกงเองก็ขอบใจที่พระสนมอุตส่าห์มาเยือนถึงตำหนักนี้” องค์หญิงหลวนหันไปบอกให้นางกำนัลไปหยิบกล่องแดงมาอีกครั้ง จากนั้นก็ทำเหมือนก่อ
