ันอย่างอบอุ่นใจ”“องค์หญิงช่างมีพระเมตตา” หงซือซือเหลือบเห็นมุมปากของสนมเสิ่นเหยียดออกเล็กน้อย ท่าทางความคับแค้นของนางจะพลุ่งพล่านเกินจะเล่นงิ้วได้“เปิ่นกงเพิ่งได้ชาหลงจิ่งรสชาติดีมาใหม่ พระสนมลองชิมดูสิ” หม่าหลันฮวาถือถาดที่มีถ้วยชาร้อนเข้ามา ต่งมามาหลี่จึงเดินเข้าไปเปิดฝาถ้วยก่อนจะหยิบเข็มเงินจิ้มลงไปในน ้าชา หงซือซือเห็นความรอบคอบของเสิ่นกุ้ยเฟยก็ใคร่ครวญแผนการใหม่อย่างรวดเร็ว ต่งมามาหลี่พยักหน้าให้กับหม่าหลันฮวา นางกำนัลตำหนักเสียนเหลียงจึงถือถาดนั้นตามมายังด้านหน้าเสิ่นกุ้ยเฟยแล้วให้ต่งมามาหลี่เป็นคนยกถ้วยน ้าชานั้นด้วยตนเอง“รสชาติดีจริงเพคะ สีเหลืองค่อนไปทางเขียวกลิ่นหอมโชยสดชื่น แสดงว่าปลูกอยู่ในแถบที่น ้าใต้ดินหนาแน่นสูง นับว่าเป็นชาดีแท้”“พระสนมช่างเป็นผู้รอบรู้ ชาหลงจิ่งห่อนี้ฝ่าบาทพระราชทานให้เปิ่นกง เห็นว่าเป็นชาที่ปลูกแถบเนินเขาใกล้ทะเลสาบเซินหลันเซ่อ บริเวณนั้นฝนตกตลอดปีน ้าในดินมาก ปลูกชาได้งามยิ่ง”เสิ่นกุ้ยเฟยสะอึก ฮ่องเต้ทรงพระราชทานชาหลงจิ่งที่ราคาแพงลิบนี้แก่ องค์หญิงเถื่อนผู้นี้ทั้งๆ ที่ตามปกติแล้วจะมีเพียงตำหนักเป่าฉีกับตำหนักของฮองไทเฮาเท่านั้นที่มีชาหลงจิ่งให้ลิ้มรส พระสนมคนงามปรายตาขึ้นมององค์หญิงหลวนอย่างประเมินความรู้ของผู้มาใหม่อยู่ในที ‘ข้านึกว่าเจ้าเป็นแค่สตรีที่เติบโตมาแถวชายแดน ที่แท้กลับมีความรู้เรื่องชาอย่างดียิ่งเห็นทีคงต้องทดสอบเจ้าเรื่องอื่น’“พักน
