ไหนแล้ว?”“วางยาไปหลายครั้งแล้วเพคะ ตอนนี้ยังไม่เห็นผลเพราะนางวางไปถึงสี่สิบห้าวันก็น่าจะไม่สามารถลุกขึ้นนั่งได้อีกแล้ว”“ข้าอยากให้เจ้าวางเพียงยี่สิบครั้งเพื่อให้อาการปรากฏสักครึ่งหนึ่ง เพื่อที่ เปิ่นกงจะได้เข้าไปปรนนิบัติฝ่าบาทได้สะดวกแล้วค่อยเสนอตัวท่านหมอที่สามารถช่วยรักษาฝ่าบาทได้”“ได้เพคะ หม่อมฉันจะทำตามพระสนมตรัส”“ยามนี้เปิ่นกงอยากจะเห็นโฉมหน้าว่าที่ฮองเฮานัก เสียงร ่าลือว่านางเลอเลิศราวกับนางฟ้านางสวรรค์นางงดงามยิ่งกว่าเปิ่นกงจริงหรือ?” เสิ่นกุ้ยเฟยยกมือขึ้นเปิดแขนเสื้อขึ้นดูผิวพรรณขาวผ่องผุดผาดของตนเอง ในวังหลังแห่งนี้มิมีผู้ใดช่วงชิงผู้มีรูปโฉมงดงามอันดับหนึ่งของนางไปได้“มิได้เพคะ หม่อมฉันยังเห็นว่าพระสนมเป็นอันดับหนึ่งอยู่เช่นเดิม”เสิ่นกุ้ยเฟยนึกถึงคราวที่นางเดินทางเข้าวังเพื่อถวายตัว เสียงร ่าลือถึงความงามของนางเข้าถึงพระกรรณของฮองเฮา ทำให้พระนางวางแผนทำลายโฉมของเสิ่น กุ้ยเฟยอยู่หลายครั้ง คราวหนึ่งเถียนฮองเฮาแอบให้คนเอายาทำลายผิวมาปะปนในตลับผงละอองเกสรดอกท้อที่พระสนมเสิ่นจะต้องทาทุกค ่าคืนเคราะห์ดีที่คราวนั้นนางกำนัลผู้หนึ่งทำตลับนั้นตกพื้น ต่งมามาหลี่จึงลงโทษให้นางเอาผงเหล่านั้นที่หล่นเต็มพื้นมาทาใบหน้าของตนเอง เมื่อทาไม่ถึงครึ่งเค่อพลันเกิดอาการไหม้บวมแดง อีกคราวก็เอายาพิษมาปนไว้ในกระปุกดอกทองกวาวที่เป็นเนื้อเหลวข้นสำหรับใช้ทาปากให้แดงระเรื่อ ครั้งนั้นเคราะห์ดีอีกครั้งท
